Όντως, η πειρατεία του κάποτε είναι σαν το Game Pass του σήμερα.

Να σου πω την αλήθεια το να έχεις εκατοντάδες-χιλιάδες αντεγραμμένα παιχνίδια σε μπουκώνει/μπουχτίζει (ακριβώς όπως το Game Pass). Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος που το βλέπει έτσι. Ποιότητα > ποσότητα. Δεν θέλω να κάνω "TV zapping" όπως άλλοι.

Δεν είμαστε όντα φτιαγμένα για την αφθονία. Φαντάσου π.χ. να σου δώσω έναν HDD 8TB γεμάτο με mp3. Θες 10 ζωές για να τα ακούσεις όλα!

Αν όμως σου δώσω έναν δίσκο βινυλίου/Audio CD, αυξάνονται δραματικά οι πιθανότητες να ασχοληθείς (εφόσον έχεις συσκευή αναπαραγωγής).

Recorders εγώ προτιμούσα της Plextor μέχρι και το 2000 που είχε custom in-house (Sanyo chipset αν θυμάμαι καλά) ιαπωνικό design (κόστος γύρω στις 100.000 δρχ τότε, πιο πριν ήταν ακόμα πιο ακριβά), μετά το γύρισε σε φασονατζίδικα και ξενέρωσα.

Τελευταία επιλογή σαν μάρκα ήταν η NEC (μετέπειτα Optiarc), μέχρι που το πούλησε εντελώς η Sony αυτό το κομμάτι και σταμάτησαν να παράγονται. Ξενέρωμα κι εκεί.

Ακόμα θυμάμαι σκέψου τα Liggy Dee firmwares (μόντες για καλύτερη ποιότητα εγγραφής, συν ξεκλείδωμα του region lock, συν booktype)... σε Plextor έβαζα τα μαμίσια. Υπήρχε κι ένα προγραμματάκι για quality scan σε burned discs.

Περίμενα σαν χάνος πότε θα γίνει η μετάβαση από DVD σε BD-ROM και τελικά έγινε μετάβαση σε... Steam.

Εδώ να σημειώσω ότι η πειρατεία ήταν πολύ «βολική» ως προγενέστερο στάδιο, γιατί ο κόσμος είχε εξοικειωθεί με την ιδέα του digital κοπανιστού αέρα (ISO images mounted + No-CD crack, αφού είχε φάει ripping με CloneCD).

Ε ήρθε μετά το Steam και κυριολεκτικά κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.



ΥΓ1: Το εργοστάσιο στην Θήβα υπάρχει ακόμα ή έκλεισε ελέω παγκοσμιοποίησης/αδυσώπητου ανταγωνισμού;
ΥΓ2: Fun fact: τα EU/PAL BD-ROM δισκάκια που αγοράζουμε από εποχής PS3 κατασκευάζονται στην Αυστρία σε ιδιόκτητο εργοστάσιο της Sony (Sony DADC). Το γράφει στο οπισθόφυλλο στα ψιλά γράμματα.