Επί παντός επιστητού

[Dragonpaul]

Ρε γμτ, τι σκαλωματικο ειναι αυτο... Δε μπορω να το καταλαβω.....
Μετρηστε τα ανθρωπακια και αφου χωριστουν, ξαναμετρηστε τα.

[messi10]

Aσε μας εσυ, ρε... Που συμφωνεις με τον Τονυ.... Δικη σου προσωπικοτητα δεν εχεις να μας πεις δυο λογια;;;;;

λολ τωρα το ειδα αυτο ,,,

sorry κιολας ....

καλο καλα ολα αλλα λολ στο 10 :-P

Και τς 15,16 μ φαινονται λιγο φασιστικα αλλα τεσπα. Αν ειχα αυτους τους ορους θα προτιμουσα να το πουλήσω και να παρω πι ες φορ.

Αφου του λεει αν δν τηρήσει καποιο απο
Τα παρακάτω θα του το παρει. αυτό ειναι επιβολή.

αυτη ηταν η θεση μου, πριν μιλησει (βασικα, γραψει) ο τονυ. Τωρα αν θες παραπανω, οταν εχω χρονο θα σου στειλω ενα γραμμα με τις κουκουβαγιες (harry potter style)

[psx3]

Προφητικό video:

[Lefteris_X]

ενημέρωση προς τους νεότερους (αν κακώς δεν το κατάλαβαν ήδη, ε, τώρα το ξέρουν)

το παραπάνω βίντεο, χωρίς τις επεξηγήσεις με τα κόκκινα γράμματα, είναι από ταινία του '80, η οποία περιγράφει την αθλιότητα του λαού μας. Την απαξίαωση κάθε τι ηθικού (λίγοι μιλούσαν), την εξύμνηση και εξασφάλιση του χρήματος με κάθε τρόπο. Τα ζώα, δεν είναι άλλοι, αλλά εμείς οι ίδιοι. Τα έζησα όλα αυτά, με πλήρη απογοήτευση να συζητούν οι "μεγάλοι" της οικογένειας τι θα επέλθει (καθώς ουδείς εργάζεται στο Δημόσιο, όλοι βιοπαλαιστές του ιδιωτικού τομέα, με πτυχία, σκληρή δουλειά και φτύσιμο αίματος). Τελικά οι "μεγάλοι" βγήκαν σωστοί, από το 1983 κ έπειτα. Αποκορύφωση, οι αρχές 90ς που τα πανηλίθια ζώα που λέγονται "Ελλαδίτες" και όχι Έλληνες, δεν είχαν πάρει ΚΑΝ χαμπάρι, ότι η πλήρης καταστροφή οτιδήποτε παραγωγικού είχε ήδη ολοκληρωθεί. Από τις τελευταίες εταιρείες ήταν η Palco. (στα Κ. Πετράλωνα, είχαμε τον Παυλίδη. Τι ωραία μυρωδιά σοκολάτας που είχαμε στην περιοχή, κάποιες μέρες. Πόσο γραφικά όμορφη η εικόνα των εκατοντάδων εργαζομένων (όλων των κλιμακίων) να προσέρχονται το πρωί για εργασία και να φεύγουν στο τέλος της.
ΚΑΙ ΠΟΣΟ τρισάθλιο το σκηνικό, αφού πουλήθηκε ο Παυλίδης στην καριόλα εταιρεία Jacobs.......εκατοντάδες απολύθηκαν.......μέχρι που εδώ και χρόνια τα κτήριο ανάθεμα και αν έχει κάποιον μέσα.

Έτσι λοιπόν.

Δείτε στο παραπάνω βίντεο, ότι ναι μεν καυτηριάζαμε τα γεγονότα μέσω τέχνης, αλλά στην πραγματική ζωή η πλειοψηφία αποτελείται από δειλούς, παρτάκηδες, σκυψοκώληδες (προς συμφέρον πάντα), χαμηλοτάτου κοινωνικού επιπέδου (το μορφωτικό δεν παίζει ρόλο στο κοινωνικό) και με "Θεό" το χρήμα/περιουσία - αν χρειαστεί και προς βάρος όλων των υπολοίπων.

Και ρωτώ τώρα.

Δεν βρήκαν (οι πολιτικοί και λοιποί συνεργάτες) και τα έκαναν;
Δεν βρίσκουν και τα κάνουν; (ακόμα θυμάμαι τα ΓΙΔΙΑ που πίστεψαν τον ΓΑΠ, τον ψήφισαν και μάλιστα, ζητοκραύγαζαν για τη νίκη του, με ατάκες "σωθήκαμε" )

Μήπως και ΤΩΡΑ, ακόμα δεν βρίσκουν και τα κάνουν;

Μήπως ξυπνήσαμε; @@ έχουμε ξυπνήσει. Γιατί δεν έχουμε στοιχεία (αστοιχείωτοι). Δεν έχουμε γνώσεις (πέραν του στενού πλαισίου της εργασίας μας - ακόμα και σε αυτό, μπορεί να υστερούμε). Δεν έχουμε οράματα (πέραν του να έχω πολλά χρήματα). Δεν έχουμε όνειρα (α, ναι ξέχασα: εμείς ονειρευόμαστε ΜΟΝΟ αν κάποιοι άλλοι, μας έχουν έτοιμο στημένο σκηνικό που να "γεννά" έτοιμα όνειρα).

Δεν, δεν, δεν, δεν, δεν.

Ε, κάποια στιγμή θα παίρναμε τα @@ μας.
Τα πήραμε.

Δεκαετίες πριν.

Μάθαμε;

ΌΧΙ.

Τα ξαναπήραμε; (τα @@ μας)

ΝΑΙ: κατ' εξακολούθηση και με περισσότερη ισχύ.

Μάθαμε μήπως τότε;

ΟΧΙ.

Ε, τώρα που έχει τελειώσει η υπόθεση........τι κάνουμε;

Κλαίμε στα συσσίτια. Με τον/την σύντροφό μας / οικογένεια στον εσωτερικό μας χώρο. Κλαίμε και οδυρόμαστε για την κατάντιά μας, την οποία εμείς προκαλέσαμε, το βλέπαμε παλαιότερα ότι το προκαλούμε, αλλά αδιαφορούσαμε αφής στιγμής η παρτάρα μας ήταν άνετη. Πρόκληση είναι ΚΑΙ η αδιαφορία. Πρόκληση είναι και η ΑΝΟΧΗ. Ξέρετε το κλασικό "και ποιος είμαι εγώ να κάνω κριτική στον άλλο; Αφού σε αντίθετη περίπτωση, αν μου έκαναν εμένα κριτική, θα τσαντιζόμουν και θα έκοβα επαφές με αυτό το άτομο. Οπότε άστο καλύτερα, μην χαλάσουμε και τις καρδιές μας".

Μπορούμε να σωθούμε;

Όποιοι ρομαντικοί, ευχαρίστως να αναλωθούν σε τοποθετήσεις.

Αι ρεαλισταί δε νομίζω να το κάνουν.

[Dragonpaul]

ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑ , KAMIA OΔΟ με ΤΟ ΟΝΟΜΑ του ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ ;;;
θα έπρεπε ομως... διαβάστε να πάθετε σοκ :


Στην Πάφο γεννήθηκε. Στις 4 Μαϊου 1910. Πάνω από έναν αιώνα πια. Φτωχόπαιδο ήταν και κάποια στιγμή ξεκίνησε τον αθλητισμό στην Λεμεσό. Του άρεσε να τρέχει από πιτσιρίκι. Κατάφερε, μάλιστα, να πάρει μέρος ως δρομέας με την ελληνική εθνική ομάδα στους ολυμπιακούς αγώνες του 1936!


Αγροτόπαιδο, με έρωτα για τον αθλητισμό και ταλέντο, από το 1934 τα μαζεύει και μετακομίζει στο Χαλάνδρι. Έπιασε δουλειά στην ΔΕΗ (τότε Ηλεκτρική Εταιρεία) και πήγαινε να μετράει τα ρολόγια στα σπίτια του κόσμου για να βγάλει το μεροκάματο.


Τα' μπλεξε ο πόλεμος μετά. Υπέφερε ο κόσμος. Έτσι κι αυτός, έτσι και η οικογένειά του. Το 1940 έκοψε το τρέξιμο και κοίταξε μόνο να ζήσει.


Πείνα! Έβλεπε τους παλιούς του συναθλητές, εκείνη την μεγάλη ομάδα του 1930, να λιμοκτονούν ή να τους σκοτώνει ο γερμανικός κατοχικός στρατός.


Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, τέλειωσε η Κατοχή, άρχισε η φαγωμάρα του Εμφυλίου. Αδερφός να σκοτώνει αδερφό εκείνα τα μαύρα χρόνια.


Πούλησε τα μισά έπιπλα για να πάει να τρέξει!


Παίρνει την μεγάλη απόφαση το 1946 να ξανατρέξει. Λίγη προπόνηση, ελάχιστο φαγητό από τους γείτονες, δύσκολα χρόνια. Ήθελε να πάει στην Αμερική. Στην Βοστώνη. Στον φημισμένο μαραθώνιο! Ελπίζοντας ότι και μόνο με την παρουσία του θα μπορέσει να ευαισθητοποιήσει τους Αμερικάνους για να βοηθήσουν τον λαό μας που τα περνούσε δύσκολα όσο ποτέ άλλοτε.


Πώς, όμως, να αγοράσει εισιτήριο για την Αμερική; Με τι λεφτά; Μαζεύει και πουλάει τα μισά έπιπλα του σπιτιού. Πιάνει πέντε δραχμές στο χέρι, του δίνουν με τα πολλά και κάμποσα ακόμα από την δουλειά του και πάει και βγάζει αεροπορικό εισιτήριο. Μονό! Δεν είχε λεφτά για «μετ' επιστροφής».


Μέσα από τα χαλάσματα της Αθήνας, βρήκε το κουράγιο να πετάξει για Αμερική ρισκάροντας τα πάντα. Με μοναδικό σκοπό να. τρέξει! Τίποτα άλλο!


«Θα πεθάνεις στα πρώτα χιλιόμετρα»


Ο πιο δύσκολος μαραθώνιος της εποχής - κι ακόμα φημισμένος - ήταν αυτός της Βοστώνης. Φαβορί ο τεράστιος Άγγλος Κένεθ Μπέιλι και ο Αμερικάνος, νικητής της προηγούμενης χρονιάς, Τζόνι Κέλι. Κι από κοντά ένας Καναδός αθληταράς.


Πριν τον αγώνα όλοι οι αθλητές έπρεπε να περάσουν από γιατρό. Πάει και ο Κυριακίδης, τον εξετάζουν οι Αμερικάνοι και του λένε: «Δεν μπορείς να τρέξεις.».


- Μα, γιατί; Γιατί δεν μπορώ ενώ έκανα τόσο ταξίδι;


- Είσαι πολύ αδύναμος, νεαρέ Έλληνα. Θα πεθάνεις στον δρόμο από την εξάντληση, έτσι κοκαλιάρης όπως είσαι. Δεν θα αντέξεις ούτε για μερικά χιλιόμετρα.


Παίρνει ουσιαστικά την προσωπική ευθύνη και λέει «φέρτε μου το χαρτί να το υπογράψω ότι θα τρέξω κι αναλαμβάνω όποιον κίνδυνο υπάρχει για την ζωή μου. Θα τρέξω κι ας πεθάνω εδώ πέρα.».


Αρχίζει ο αγώνας. 20 Απριλίου 1946 ήτανε. Ξεκίνησε αργά ο Στέλιος Κυριακίδης, αλλά ανέβαζε στροφές. Όλο και πλησίαζε τους πρώτους, όλο και πατούσε καλύτερα. Στο 40 χιλιόμετρο έπιασε τον Κέλι, τον πρωτοπόρο.


Ναι, κέρδισε! Με πανευρωπαϊκό ρεκόρ! Παραμιλούσε η Αμερική.


Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τρούμαν καλεί τον Κυριακίδη στον Λευκό Οίκο, μαζί με τον δεύτερο, τον Αμερικάνο Τζόνι Κέλι.


Κι όταν λέμε Κέλι να αναφέρουμε ότι 15 φορές βγήκε στην καριέρα του μέσα στην πρώτη πεντάδα του μαραθωνίου της Βοστώνης, ενώ το 2000 ανακηρύχθηκε από το Runner's World ο κορυφαίος δρομέας για τον περασμένο αιώνα.


Ρωτάει ο Χάρι Τρούμαν τον Τζόνι Κέλι: «Καλά, βρε παιδί μου. Πώς έχασες απ' αυτόν τον κοκαλιάρη (σ.σ. έτσι τον έλεγαν οι εφημερίδες) κι αδύναμο Έλληνα;».


Απάντηση Κέλι: «Μόνο εγώ έχασα; Κανένας δεν μπόρεσε να τον κερδίσει. Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για έναν ολόκληρο λαό, για μια ιδεολογία...».


Ο Τρούμαν χαμογελάει και γυρνάει προς τον Κυριακίδη. «Εσύ, παιδί μου, είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Για πες μου. Τι θες να κάνω για σένα; Θες ρούχα; Τρόφιμα να δυναμώσεις; Χρήματα; Ό,τι θες από μένα»


Απάντηση Κυριακίδη: «Σας ευχαριστώ, πρόεδρε. Δεν θέλω τίποτα για εμένα. Το μόνο που ζητώ, κύριε Τρούμαν, είναι να στείλετε ρούχα και τρόφιμα στα 7 εκατομμύρια Έλληνες που λιμοκτονούν. Αυτό ζητάω. Να βοηθήσετε τον λαό μου που υποφέρει».


Αυτό που έγινε μετά ήταν απίστευτο. Από δωρεές των Αμερικάνων μαζεύτηκαν τόνοι από τρόφιμα, φάρμακα, κουβέρτες. Δεν είχαν πώς να τα μεταφέρουν. Μόλις βρέθηκαν έξι καράβια, με τη συνδρομή της οικογένειας Λιβανού, έφτασε η βοήθεια στην Ελλάδα. Το «Πακέτο Κυριακίδη», όπως το ονόμασαν.


Συγκεντρώθηκαν, επίσης, 250.000 δολάρια για να δοθούν στους ταλαιπωρημένους Έλληνες από την Κατοχή και τον Εμφύλιο! Ποσό τεράστιο για την εποχή. Όλες οι αμερικάνικες εφημερίδες τον είχαν πρωτοσέλιδο, ενώ ο ίδιος έτρεχε από Πολιτεία σε Πολιτεία της Αμερικής για να φέρει κι άλλη βοήθεια στην τσακισμένη Ελλάδα.


Ένα εκατομμύριο κόσμος στην υποδοχή!


Ένας λαός που πέθαινε στους δρόμους από την εισβολή του ναζισμού και τον Εμφύλιο, μπόρεσε να χαμογελάσει ξανά απ' αυτόν τον τεράστιο Έλληνα. Την μέρα που ήρθε από τις ΗΠΑ στην Αθήνα, στις 23 Μαϊου, ξεχύθηκε στους δρόμους ένα εκατομμύριο κόσμος για να τον υποδεχτεί.


Είχαν φτάσει απ' όλη την Ελλάδα άνθρωποι στην πρωτεύουσα για να τον ευχαριστήσουν. Εκείνη τη μέρα ήταν η πρώτη φορά που φωταγωγήθηκε ξανά η Ακρόπολη από τότε που άρχισε ο πόλεμος. Και θεωρήθηκε το πρώτο χαρμόσυνο γεγονός για τον τόπο ύστερα από τόσα καταραμένα χρόνια. Ο Κυριακίδης έδωσε χαρά, περηφάνια, ανακούφιση στους συνανθρώπους του.


Πόσο γνήσιος ο Στέλιος Κυριακίδης! Πόσο αυθεντικός. Και τι ψυχή! Μεγαλείο.


Ο γιός του, απλόχερα και χωρίς να ζητήσει ποτέ καμία αμοιβή, προσέφερε χρόνια μετά όλα τα κειμήλια του Στέλιου Κυριακίδη στο Μουσείο του Μαραθωνίου δρόμου στον Μαραθώνα (αξίζει να το επισκεφθείτε κάποια φορά).
Μέσα σ' αυτά που έγιναν δωρεά στο Μουσείο είναι και το μετάλλιο τεράστιας αξίας από τον νικητήριο αγώνα στην Βοστώνη. Ένα μετάλλιο που ήταν συλλεκτικό ακόμα και τότε, αφού για εκείνη και μόνο τη χρονιά είχε τοποθετηθεί στο κέντρο του ένα διαμάντι!


Ο Στέλιος Κυριακίδης είναι ακόμα και σήμερα άγνωστος στους περισσότερους Έλληνες φιλάθλους. Στις ΗΠΑ, όμως, έχουν γράψει βιβλία για το κατόρθωμά του, έχουν γυρίσει βραβευμένα ντοκιμαντέρ (NBC), ενώ ετοιμάζουν και μια ταινία από την Disney με παραγωγούς τους Mark Ciardi και Gordon Gray.


Άνθρωπος της προσφοράς, με υψηλά ιδεώδη, γνώστης της βαριάς κληρονομιάς αυτού του τόπου στον αθλητισμό και τον πολιτισμό, ένας μοναδικός αθλητής που λατρεύτηκε στην εποχή του. Θα μπορούσε και σήμερα να αποτελεί φάρο έμπνευσης για όλους μας, αλλά μάλλον σε πολλούς το όνομά του δεν λέει κάτι.


Κι ας έκανε, πέρα απ' όλα τα άλλα, κι έναν τεράστιο άθλο από καθαρά αθλητικής άποψης, αφού η νίκη στον μαραθώνιο της Βοστώνης θεωρείται κάτι τρομερά δύσκολο.


Ο αείμνηστος Φρέντυ Γερμανός είχε κάνει μια εξαιρετική εκπομπή για τον Κυριακίδη το 1981, απόσπασμα της οποίας μπορείτε να παρακολουθήσετε από το βίντεο εδώ: http://www.ert-archives.gr/V3/public...&act=mMainView
Στυλιανός Κυριακίδης: ένας αφανής Έλληνας ήρωας

Στη Βοστώνη, σε ανάμνηση του θριάμβου του, οι Αμερικανοί φιλοτέχνησαν γλυπτό στο οποίο εμφανίζεται ο πρώτος σύγχρονος ολυμπιονίκης του μαραθωνίου, Σπύρος Λούης, να δείχνει στον Στέλιο Κυριακίδη το δρόμο προς τη νίκη.

Λίγα χρόνια μετά την εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού, το 1987, όταν η Εθνική μπάσκετ στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, ο παππούς μου μού είπε: «τόσους πολλούς Έλληνες μονιασμένους έχω να δω από την ημέρα της απελευθέρωσης (ενν. από τους Γερμανούς) και από την υποδοχή του Κυριακίδη.».
***
Δείτε το θαυμάσιο ντοκιμαντέρ NBC στα αγγλικά »Στυλιανός Κυριακίδης: Το ταξίδι ενός πολεμιστή» (STYLIANOS KYRIAKIDES: the journey of a warrior, 2004)

[FotisGRC]

Πραγματικά τρομερό.. Και ούτε το γνωρίζει ο πιο πολύς κόσμος.. Κι εγώ τώρα το έμαθα..

Πάντως επειδή γράφει οτι δεν υπάρχει τίποτα με το όνομα του, βρήκα αυτό..

" Άγαλμα του Κυριακίδη υπάρχει από το 2004 και στην παραλία του Μαραθώνα, στην Αττική, ενώ το δημοτικό γυμναστήριο της Φιλοθέης, στην Αθήνα, φέρει το όνομά του. Στην Κύπρο, υπάρχει μια οδός Στέλιου Κυριακίδη στην Πάφο και μια άλλη οδός στη Λεμεσό, ενώ κανένας δρόμος της Λευκωσίας δεν φέρει το όνομα του αθλητή, ο οποίος πέτυχε μια από τις μεγαλύτερες νίκες του ελληνικού αθλητισμού."

[Dragonpaul]

Ωραίος, Φώτη!!!

[FotisGRC]

Αντι να μας μαθαίνουν για αυτούς τους ήρωες στο σχολείο μαθαίνουμε για τπτ προδότες και τι έγινε στον Αμερικανικό εμφύλιο.. Ωραίος Παύλο που το ανέβασες!!

[Leon_DiZ]

The Funny, Occasionally Dirty, Hidden Messages in Your Favorite Games

[minaras_tio]

Απο τον πρωτο μου αγωνα την Κυριακη που μας περασε, στην Οιτη.
Περασαμε μαγικα. Εκπληκτικα. Απιστευτα. Εξαντλητικα.
Και του χρονου!!!!






Sent from my iPhone using Tapatalk

[Leon_DiZ]

[Dragonpaul]

Αμάν πια με την τεχνοφοβία μας!
«Η αποξένωση των ανθρώπων από το φυσικό περιβάλλον και η μοναξιά παρά την αύξηση της επικοινωνίας λόγω Διαδικτύου, ήταν τα κεντρικά ζητήματα που κλήθηκαν να αναπτύξουν οι υποψήφιοι των φετινών πανελλαδικών εξετάσεων, οι οποίοι εξετάστηκαν στην Νεοελληνική Γλώσσα» γράφει το in.gr.
Απόσπασμα από το κείμενο βιβλίου που δόθηκε στα παιδιά:
«Το περίεργο ωστόσο είναι ότι, όσο η επικοινωνία αυτή πυκνώνει με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, το διαδίκτυο και τα κινητά τηλέφωνα, τόσο η μοναξιά μας, η ανθρώπινη, μεγαλώνει και η αποξένωση κυριαρχεί».
Την σκέψη αυτή την έχουμε ξαναδιαβάσει: Το 1890 για το τηλέφωνο. («Το τηλέφωνο θα καταργήσει την προσωπική επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και θα τους οδηγήσει στην απομόνωση»). To 1930 για το ραδιόφωνο. («Οι άνθρωποι θα απομονώνονται ο καθένας μπροστά σε μία συσκευή»). Μετά για την τηλεόραση, τα κινητά, το Internet, και λοιπές τεχνολογικές εξελίξεις.
Το ότι οι άνθρωποι σήμερα συνεννοούνται, συνεργάζονται, συνασπίζονται και πράττουν μέσω Διαδικτύου, αρχίζουν κινήματα και επαναστάσεις, αντιδρούν και σταματάνε οικολογικές καταστροφές (δες τε τι έχει πετύχει η Avaaz.org) το ξεχνάμε;
Το βιβλίο αυτό το έγραψε ένας σεβαστός φίλος και δάσκαλος, ο Γιώργης Γραμματικάκης, που όμως παραμένει αθεράπευτα ρομαντικός.
Αλλά ήταν ανάγκη αυτή τη φράση να χρησιμοποιήσουν για θέμα έκθεσης στις Πανελλαδικές; (Πριν μερικά χρόνια ήταν άλλη αναχρονιστική φράση του Έλιοτ).

Είμαστε η μόνη χώρα που όχι μόνο δεν προωθεί την τεχνολογία, αλλά κυριολεκτικά την πολεμάει. Κρατικές διαφημίσεις καθημερινά μιλάνε για τους «κινδύνους του Διαδικτύου». Διοργανώνονται ημερίδες σε όλη τη χώρα, «με σκοπό την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών σχετικά με την ασφάλεια και τους κινδύνους που ελλοχεύουν κατά την πλοήγηση στο Διαδίκτυο».
Για τις δυνατότητες του Διαδικτύου, την συμβολή του στην παιδεία, την αύξηση της παραγωγής, επιχειρηματικότητας, κοινωνικής οργάνωσης, εργασίας – κουβέντα!
Πιστεύω (έγραψα ένα ολόκληρο βιβλίο για να αναπτύξω την άποψή μου) ότι σε μεγάλο ποσοστό η Κρίση οφείλεται στην τεχνολογική μας υστέρηση. Θέματα όπως η γραφειοκρατία, η διαφθορά, η φοροδιαφυγή, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, απλώς δεν θα υπήρχαν σε ένα ψηφιακά δικτυωμένο και εξελιγμένο κράτος.
Κι εμείς αντί να προωθήσουμε την τεχνολογία (τελευταίοι στην Ε.Ε.) μολύνουμε τις ψυχές των παιδιών με τεχνοφοβικά συνθήματα.
Είμαστε, δυστυχώς, άξιοι της τύχης μας!

http://www.lifo.gr/mag/columns/5692

[Nikoladim]

WoW απιστευτο το βιντεο!

[messi10]

Παντως καθαρα σαν θεμα για μενα ηταν ο, τι θα ζητουσα αφου προσωπικα μπορω να πω πολλα πανω σε αυτο

Οχι σαν την πέρσινη αηδια - θεμα.

[Nikoladim]

http://www.newsbomb.gr/koinwnia/stor...ka-toy-geitona

Ο δράστης βίασε την κατσίκα σε στάβλο συγχωριανού του...

[Leon_DiZ]

http://www.newsbomb.gr/koinwnia/stor...ka-toy-geitona
Ο δράστης βίασε την κατσίκα σε στάβλο συγχωριανού του...

And I'm thinking to myself, "WHY??? What the fuck kind of a social life does this guy have?" - George Carlin

Δεν παμε καλα.

[Desmond]

B-Fest 2013 24/05-26/05
Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου είσοδος Ούλοφ Πάλμε
http://bfest.gr/index.php?option=com...=24&Itemid=169
http://bfest.gr/index.php?option=com...=65&Itemid=293

[Kane]

Life size X-Wing is largest Lego ever built

[Leon_DiZ]

The 6 Most Baffling Marketing Disasters by Famous Companies



Read more: http://www.cracked.com/article_20438...#ixzz2UD5kx9r1

[DJTaurus]