Originally Posted by
Error Flynn
Το έπαιξα, το τελείωσα το καταευχαριστήθηκα... Υπέροχο παιχνίδι από όλες τις απόψεις... Τρομερά καλόγουστο μέσα στο πλαίσιο που ορίζει το θέμα του.
Δε κάνει κοιλιά ποτέ, δεν είναι βαρετό ποτέ, δίνει μαθήματα για το πως θα πρέπει να είναι τα παιχνίδια αλλά God of War δεν είναι. (!)
Να εξηγηθώ και να το τοποθετηθώ για το που είναι η μεγάλη μου ένσταση. Δε θα σταθώ στην αλλαγή του gameplay, κάμερας, την απουσία του μεγέθους που είχες στα προηγούμενα
παιχνίδια είτε είχαν να κάνουν με μάχες είτε απλά κυκλοφορούσες σε τοπία που αισθανόσουν μυρμήγκι. Στο τελευταίο μέρος της "σειράς" όλα είναι διαφορετικά και όλα είναι μέσα από άλλο πρίσμα.
Ακόμη και ο Kratos όπως ορίζει η αισθητική και οι επιταγές της εποχής μαζί με το καλοξυρισμένο κεφάλι του έχει αφήσει και μια ωραιότατη γενειάδα (λέγε με hipster) που τόσο βλέπουμε παντού τριγύρω μας.
Αμ πως... Το προσπερνώ και αυτό όμως, καθώς επίσης και το παντελώς (για μένα) ανούσιο rpg στοιχείο του παιχνιδιού, (άλλη μια τάση / μόδα των σύγχρονων παιχνιδιών) που συναντούμε κατά κόρον στις τελευταίες μεγάλες κυκλοφορίες.
Όλα αυτά θεμιτά, επιλογές που πραγματικά δε στάθηκα ουσιαστικά παρά μόνο σαν παρατηρήσεις κατά την πορεία μου μέσα στο παιχνίδι από την αρχή μέχρι το τέλος.
Εδώ να πω πως έχω κάνει σχεδόν τα πάντα εκτός από το να βρω όλες τις βαλκυρίες, κοράκια κλ.Νομίζω πως ότι είχε ενδιαφέρον για μένα (καταπληκτικά sidequests) τα ολοκλήρωσα και τα ευχαριστήθηκα.
Η μεγάλη μου ένσταση είναι μια. Τα God of War ήταν πάντα παιχνίδια που βασίζονταν σε ένα διασκεδαστικό "braineless" gameplay. Σαν να βλέπεις μια ταινία slasher όπου η υπόθεση είναι εκεί απλά σαν αφορμή
για να περάσεις από μια σειρά καταστάσεων. Είναι απλά η πρόφαση. Εδώ λοιπόν συναντάμε ένα παιχνίδι με εξαιρετικό σενάριο, πολύ καλούς διαλόγους, χαρακτήρες κλπ όλα ολοκληρωμένα.
Όλα αυτά όμως σε κόντρα της φιλοσοφίας και διάθεσης που πάντα είχαν τα Gof of War. Δε χρειάζομαι έναν Kratos σε βαθιά κατάθλιψη. Δε με ενδιαφέρει η ψυχική του διάθεση και σύνθεση. Δε χρειάζονται όλα πια
να είναι τόσο σοβαρά. Γιατί μια σειρά παιχνιδιών που είχαν άλλο σκοπό ξαφνικά να γυρίσουν σχεδόν 180 μοίρες και να συναντώ ένα άλλο σύμπαν σκέψης και διάθεσης; Σαν να παίρνω το Evil Dead και να θέλω να το κάνω Silence of the Lambs.
Γιατί τα πάντα πρέπει να είναι τόσο "βαριά" και "αληθοφανή" πλέον στα περισσότερα παιχνίδια; Είναι γοητευτικό εξίσου το να παίζεις ένα παιχνίδι που δε παίρνει τον εαυτό του στα "σοβαρά". Προσφέρει ένα άλλο είδος διασκέδασης. Ένα είδος απενοχοποιημένο.
Να ξαναπώ λοιπόν πως αν αυτό το παιχνίδι κυκλοφορούσε κάτω από έναν διαφορετικό τίτλο σε τίποτα από όλα αυτά που προανέφερα δε θα είχα σταθεί πραγματικά.
Να ξαναπώ επίσης πως 1000 μπράβο στην ομάδα που έφερε σε πέρας αυτό το αριστούργημα των σύγχρονων βιντεοπαιχνιδιών είναι λίγα.
Να ξαναπώ τέλος όμως πως για τον συλλογισμό που ανέπτυξα παραπάνω το παιχνίδι αυτό δεν είναι God of War.
Παίξτε άφοβα.