Νέα από την βιομηχανία των videogames!

[Nek_Food]

Slightly offtopic:

Spoiler!

Άλλη μία απόδειξη οτι τα video games δεν ήταν, δεν είναι και ούτε πρόκειται ποτέ να είναι τέχνη.

Οι μεγαλύτεροι δημιουργοί της τέχνης πάντα ήταν επί αμοιβή και υπό την προστασία κάποιων πλούσιων οικογενειών για να μπορούν να παράγουν έργο, αλλιώς οι περισσότεροι δεν θα είχαν την τέχνη σαν επάγγελμα. Επίσης, αρκετά από τα "έργα τέχνης" που αποδίδονται σε κάποιους μεγάλους δημιουργούς δεν έχουν καν φτιαχτεί από τους ίδιους, απλά μέσα στα "εργαστήρια" τους από τους μαθητές τους. Το αυτό ισχύει και για τα παιχνίδια, ξεκινάνε απλά με ιδανικά και αγάπη πολλές φορές σαν ένα είδος προσωπικής (ή και ομαδικής) έκφρασης και σταδιακά όσο γιγαντώνονται ΠΡΕΠΕΙ να πουλάνε, να έχουν την προστασία κάποιου (εταιρείες και exclusives). Επίσης, ένας είναι συνήθως που έχει το όραμα και την εικόνα του τί πρέπει να είναι το τελικό προϊόν και αυτός δίνει το γενικό πρόσταγμα (ας πούμε στην περίπτωση μας ο Levine) αλλά η δουλειά γίνεται από πολλούς καλλιτέχνες που αρκετοί από αυτούς μάλιστα ανήκουν και σε άλλα ήδη τέχνης όπως ζωγράφοι, μουσικοί, λογοτέχνες. Έτσι η τέχνη του να παράγεις ένα παιχνίδι εμπίπτει στην ίδια ακριβώς κατηγορία του κινηματογράφου που συγκεντρώνει πολλούς καλλιτέχνες και υλοποιεί ένα νέο συλλογικό έργο όλων αυτών, μόνο που στην περίπτωση μας είναι αλληλεπιδραστικό.

Το ότι πρέπει να παράγεται κάποιο κέρδος ώστε να υπάρξει συνέχεια αυτού του έργου είναι αυτονόητο ουσιαστικά σε όλες τις σύγχρονες μορφές τέχνης (από ταινίες έως τα κόμικς) αλλά πλέον και στις κλασσικές τέχνες (όπως η μουσική, χορός, γλυπτική, ζωγραφική, λογοτεχνία, θέατρο, αρχιτεκτονική). Αλλιώς τέχνη δεν θα ήταν ποτέ κάτι που πουλιέται και αγοράζεται, από την στιγμή που υπάρχει εμπορικότητα τότε όλες οι μορφές της εμπίπτουν στην ίδια κατηγορία. Τέχνη για μένα μπορεί ΚΑΙ είναι ακόμη και το απίστευτο υπεραυτοκίνητο που κυκλοφορεί στους δρόμους ή το διαστημικό λεωφορείο που βγαίνει έξω από την βαρύτητα του πλανήτη μας. Τέχνη είναι η εξωτερίκευση και η υλοποίηση των ονείρων μας με όποιον τρόπο μπορεί να γίνει αυτή. Οι κανόνες που βάζουν τα όρια, πολύ απλά είναι εκεί για να καταργούνται από τους ανθρώπους με όραμα απέναντι σε αυτούς που έχουν εγκλωβιστεί στις φόρμες του παρελθόντος (βλέπε για παράδειγμα στην ζωγραφική πόσους έχουν καταργήσει πολλοί καλλιτέχνες του είδους).

Και για να σου πατήσω τον κάλο να ρωτήσω, είναι άραγε τέχνη το tattoo? Δεν είναι σκοπός του δημιουργού σε μεγάλο βαθμό το εμπόριο της τέχνης του;

Αυτά τα ολίγα offtopic...sorry guys...