To τελειωσα κι εγω, να πω 2 λογια.
Νομιζω ειναι ο ορισμος του sequel που θελει να ειναι bigger and better, αλλου τα καταφερνει, αλλου οχι και τοσο καλα. Κατ' αρχας ξεκιναει με ενα σημαντικο μεονεκτημα που ειναι η ελλειψη του wow factor που ειχε το πρωτο απο αποψη τεχνικου τομεα. Για να ισορροπησει καπως θα επρεπε νομιζω να εχει μεγαλυτερη ποικιλια στα περιβαλλοντα, κατι που αν εξαιρεσω τα πρωτα κεφαλαια πχ στο
Spoiler!

καπου το εχασε στη συνεχεια και θεωρω οτι υπηρχε μια επαναληψη. Οχι backtracking (προς τιμην τους), απλα μια επαναληψη.
Shoooting; μπορω να πω οτι ηταν παραπανω απο οσο θα ηθελα, και σημαντικα αυξημενο σε σχεση με το original.
Για μενα η αποκαλυψη στο DS2 ηταν αταν τα zero gravity segments, πραγματικα ο συνδιασμος ηχου, physics και 360 movement ειδικα στα ανοιχτα περιβαλλοντα ειναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ. Απορω γιατι δεν εβαλαν κι αλλα zero gravity parts (παντου υπαρχει μια γκρινια).
Ιδιαιτερη μνεια και στα set pieces επισης, κινηματογραφικα και με τη σωστη αναλογια για να μην κουραζουν. Παρα το αυξημενο shooting θεωρω οτι δεν εχασε την ταυτοτητα του ο τιτλος καθως με κρατουσε στην ακρη του καναπε (ενιοτε και πισω, διπλα,κατω) κατι που σαφως ειναι το ζητουμενο στα παιχνιδια με horror στοιχεια. Λιγο τα cheap scares, λιγο η εξυπνη χρηση του ηχου για αυξομειωση της εντασης στον παικτη σε κρατανε τεντωμενο, ενω ειναι δλδ ξεκαθαρα ενας action τιτλος διατηρει την ατμοσφαιρα που πρεπει.
Σεναριακα, απο το πρωτο λεπτο γινεται σαφες οτι η προσεγγιση στο DS2 εχει αλλαξει, ο Isaac ειναι πλεον ενας χαρακτηρας με τον οποιο πρεπει να ταυτιστουμε, δινεται εμφαση στην ανθρωπινη πλευρα του, το εσωτερικο του δραμα και ολο το anti-hero thing. Σε αυτο το πλαισιο του δινεται voice over αλλα και μας δειχνει τη φατσα του καθε 3 και λιγο, ειναι ο Isaac της διπλανης πορτας. Σαν σκεπτικο και απο τη στιγμη που παει για τριλογια ειναι σωστη η παραπανω προσεγγιση (δε λεω). Το τρικ του πρωτου παιχνιδιου (no voice over, no face, οχι συναισθηματισμοι με τον χαρακτηρα) συμβαλλει στην δημιουργια ατμοσφαιρας και μυστηριου αλλα ειναι kind of a one game thing, δεν θα μπορουσε να υποστηριχθει σεναριακα σε δευτερο και τριτο παιχνιδι. Οποτε καταλαβαινω την επιλογη τους, απλα δεν λειτουργησε για μενα προσωπικα, δυστυχως. Μου φανηκε αρκετα επιτηδευμενο για καποιο λογο.
Δυσκολια; εκ των υστερων θεωρω την αποφαση μου να παιξω στο survivalist (και μαλιστα να το τηρησω καθ' ολη τη διαρκεια) λανθασμενη. Ηταν ενα κλικ πιο πανω σε δυσκολια απο το typical hard που θα δεις σε αλλα παιχνιδια, προσωπικη αποψη παντα. Πεθανα απειρες φορες, απειρες ομως.
Συνολικες εντυπωσεις σιγουρα θετικες, ειναι ενα καλο sequel το DS2.
Απλα επειδη παντα η συγκριση με αυτο που περιμενε κανεις ειναι αναποφευκτη, δεν κρυβω οτι περιμενα να με "ρουφηξει" περισσοτερο το παιχνιδι. Και μονο το γεγονος οτι το τελειωσα σε 7-8 διαφορετικα gaming sessions ενω το πρωτο σε 3-4, τα λεει ολα.
Anyway, ελπιζω σε αψογο φιναλε με το τριτο μερος και κατα προτιμηση στις κονσολες νεας γενιας.