Μεγάλοι αθλητές

[Error Flynn]

Δημήτρη, ο πατέρας του Τζόκοβιτς είχε επαφές από τη στιγμή που το παιδί του άρχισε να λάμπει και άνοιξαν δρόμοι πιο εύκολα για τα ανώτερα κλιμάκια.
Αυτό όμως χαρακτηρίζει τον χαρακτήρα κάποιου ανάλογα με τις επιλογές που θα έκανε. Σε συνδυασμό με το τι εστί Σερβική κυβέρνηση επί χρόνια, σίγουρα διαμορφώνει μια κάποια εικόνα.
Αν επέλεγε να μην εμπλακεί αντίστοιχα με αυτό το κομμάτι από επιλογή (ο πατέρας του πάντα μιλώ) πάλι αυτό θα διαμόρφωνε μια κάποια εικόνα.

Αλλά οκ ας μιλήσουμε για τον αθλητή ως αθλητή και όχι για το περιβάλλον του αν και για μένα δεν είναι παντελώς εκτός συνολικής εικόνας.

Κατ' αρχάς να συμφωνήσουμε ότι όλοι μα όλοι οι μεγάλοι αθλητές όπως και όλοι οι μεγάλοι σε αυτό που καταπιάνονται είναι τις περισσότερες φορές δύσκολοι ως άνθρωποι.
Στον πρωταθλητισμό επιπροσθέτως σίγουρα μια θετική προϋπόθεση είναι να υπάρχει και ένα ποσοστό κωλοπαιδισμού και γερού στομαχιού διότι διαφορετικά σε καταπίνει εύκολα αυτός ο χώρος.

Άλλο βέβαια ο εγωισμός / κωλοπαιδισμός και άλλο η πονηριά (αναφέρομαι στο περιστατικό με τον Covid εν προκειμένω) ώστε να υπάρχει όφελος.
Είναι ένα περιστατικό που απλά δε μπορώ να ξεπεράσω. Θες να το πεις ολίσθημα, λάθος κίνηση, ας το πούμε όπως θέλουμε.

Όμως είναι άλλο το να παρασυρθεί κάποιος από την ένταση της στιγμής, την πίεση του πρωταθλητισμού, το εκρηκτικό ταπεραμέντο κλπ πάνω στη ροή αγώνα
και άλλο να πάρει αποφάσεις και πει ένα σωρό από ψέματα κάτω από σχεδιασμό και πλάνο προκειμένου να κάνει αυτό που θέλει.
Αυτό για μένα ίσως να είναι το πιο ενδεικτικό του χαρακτήρα του και δε το συγχωρώ.

Τέλος πάντων και το τέλος πάντων το λέω γιατί απλά καταλαβαίνω πως ο καθένας μας έχει τη δική του άποψη
και σε κάποια πράγματα συγκλίνουμε σε κάποια άλλα δεν υπάρχει σημείο επαφής και βέβαια αυτό είναι παραπάνω από οκ.

Είναι καταπληκτικός αθλητής, είναι πανάξιος των όσων έχει καταφέρει αλλά ως άνθρωπος για μένα είναι αρκετά φάουλ ώστε να τον βάλω στην πιο ψηλή θέση.

Μια θέση που για μένα κατέχει ο Ρότζερ για πολλούς και διάφορους λόγους.

Από το κομμάτι του φαίνεσθαι και κυρίως του φέρεσθαι;
Από το κομμάτι της τεχνικής και της εξέλιξης του αθλήματος;
Από τη φινέτσα και την κομψότητα που τον διακρίνει;

Έτσι για την κουβέντα, από όλους τους τενίστες που αναφέρεις στη νέα γενιά μόνο ο Alcaraz θεωρώ πως έχει πραγματική φλόγα και μια ζωώδη δύναμη που σιγά σιγά θα μάθει να τη τιθασεύει προς όφελός του.
Η φυσική του κατάσταση είναι κάτι παραπάνω από μια χαρά. Απλά τα δίνει όλα στο φουλ σε κάθε αγώνα και αυτό έχει τις επιπτώσεις σου. Θα μάθει να το κοντρολάρει και αυτό όπως έκανε σιγά σιγά και ο Ναδάλ,
αν και ο τελευταίος πλέον δυστυχώς πληρώνει όλη αυτή την υπερπροσπάθεια όλων αυτών των ετών. Οι υπόλοιποι από τους νέους που αναφέρεις είναι πολύ δυνατοί αλλά είναι ταυτοχρόνως και χλιαροί.
Στα δικά μου μάτια και κριτήρια πάντα μιλώντας.

Αλήθεια . . . παίζει κανείς τέννις από εδώ μέσα ;

υ.γ. όσο και να μπει το άθλημα αυτό στα περισσότερα σπίτια όλων μας και να ανέβει σε δημοτικότητα
πάντα θα παραμείνει ένα άθλημα το οποίο απευθύνεται σε ελάχιστους όταν μιλάμε για πρωταθλητισμό.
Είναι η δομή του αθλήματος τέτοια και είναι η πρόθεση της upper class τέτοια ώστε να διατηρηθεί αυτό το status.