Τhe Official Cinema Thread! (μιλήστε για παλιές/νέες/επερχόμενες ταινίες)

[Valkyre]

μια και λέμε περί Prestige τελευταίως.......δεν το είχα δει καν (αποφεύγω φιλμ-νουαρ όπως έχετε καταλάβει) και το κατέβασα να το δώ.

Συμπαθητική ταινιούλα, αλλά ρε γμτ, μόλις είδα τον Τέσλα, λέω απο μέσα μου "κοίτα να δεις ότι θα εστιάσει στην μηχανή-μύθο του Τέσλα περί τηλεμεταφοράς, η συσκευή δηλαδή που "χάλασε" την εικόνα του Τέσλα στους υπόλοιπους επιστήμονες της εποχής).....................και τελικά μέσα έπεσα. Ιδιαίτερα αυτή η τελευταία σκηνή, για εμένα τουλάχιστον, @@ αποκαλυπτική ήταν (περίμενα τι θα αντικρίσω, αρκετά πριν την τελευταία σκηνή, το κατάλαβα τι να περιμένω όταν είδα τα πολλαπλά καπέλα στα πέριξ της οικίας του Τέσλα).

Τελικά όταν έχεις αρρωστημένη φαντασία και τρόπο σκέψης, όλιγον τι out-of-this-world να το πω, κάποιες ταινίες είναι προβλέψιμες.

Για παράδειγμα προέβλεψα μέσα στο σινεμά το τέλος του Contact με την Τζόντι Φοστερ και ξενέρωσα όλο το σινεμά (μου φαινόταν λογικό να είναι αυτό το τέλος, υπολογίζοντας την θεωρία της σχετικότητας του Αινστάιν, στο σενάριο)...

Όσο αφορά sci-fi, άλιεν και λοιπά επιστημονικής φαντασίας, πάντα, μα ΠΑΝΤΑ, το "παραμυθάκι" μέρος, το προσπερνούσα, δεν με ενδιέφερε. Πχ. στο Αλιεν, φανταζόμουν πως θα ήταν να ζω τότε, και να είμαι αστροναύτης στο Λοστρόμο. Χ3στηκα τελείως για το Αλιεν. Το δέος και η ρίγη που με έλουσαν στο έργο ήταν όταν κατέβηκαν στον πλανήτη και ξεκίνησαν την εξερεύνηση, με κορύφωση όταν βρήκαν το νεκρό/απολιθωμένο πλάσμα πάνω στην καρέκλα του διαστημοπλοίου. Το action μέρος του έργου το ψιλο-προσπέρασα....

να φανταστείς Δημήτρη, τα Star Wars άρχισα να τα κάνω κέφι ως μεγάλος (άνω των 20 ετών), παρόλο που τα είχα δει (ενταξ όχι το 1 ή 4 αλλιώς, αλλά τα 2/5 και 3/6) στο σινεμά όταν βγήκαν. Γιατί; Μα γιατί ήταν εντελώς παραμυθάκια και τίποτα άλλο. Μάχη καλού και κακού με πλοκή για παιδιά. Ε, μου φαίνονταν μπούρδα. Μεγάλος όμως, όταν είχα ήδη ασχοληθεί με παραγωγή 3D γραφικών απο τα 13 μου, ε, στα 20 εκτίμησα την μεγαλειώδη προσπάθεια του Lucas και του συνεργείου του. Αλλά μέχρι εκεί. Σαν στόρυ, δεν μου έλεγε τίποτις....

Όσο περί Superman, δεν μπορώ να πω ότι "καιγόμουν" για το έργο, όταν το είδα 4 ετών περίπου. Απλά "έφαγα" κόλλημα με την ιδέα, ότι "ένας καλός άνθρωπος με τόση δύναμη που δεν μπορεί κανείς κακός να του κάνει τίποτα". Και μου άρεσε (είπαμε αθωάκι παιδάκι 4 ετών!) ως ιδέα. That's all.

Ειλικρινά, έπρεπε να έχω γεννηθεί στα τέλη των 40s στις ΗΠΑ, μπας και είχα καμιά πιθανότητα για NASA στα τέλη 60ς - αρχές 70ς....
Αλλά με έτος γέννησης Νοέμβριο 1975, ίσα ίσα που πρόλαβα να δω τα διαστημολεωφορεία να εκτοξεύονται και το τσάλεντζερ το 1986 να γίνεται παρανάλωμα του πυρός.

Θυμάμαι την μάνα μου να μου λέει "αν ήταν δυνατό, θα πήγαινες NASA για αστροναύτης;".........."Ναι".
"και αν κάτι πήγαινε στραβά, θα σου άρεσε να πεθάνεις μόνος στο Διάστημα;"

"Α) Ναι Β) δεν θα είμαι μόνος, κάποιοι κάποτε θα με βρουν, Γ) υπάρχει και το υδροκυάνιο ή ότι άλλο superpill δίνουν για να "φύγεις" σε 1 second Δ) ρε μάνα δεν γουστάρω καθόλου Γή και humans, είναι σκατάνθρωποι οι περισσότεροι...όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι...οπότε θα τους βλέπω απο μακριά"

πάω καλά; πήγαινα καλά; θα δείξει

Μα το λογικο ειναι οταν βλεπεις παραμυθι ανεξαρτητα απο το ειδος της ταινιας, να προσπερνας το γεγονος οτι ειναι παραμυθι και να βυθιζεσαι στον κοσμο του. Ετσι εκανα κι εγω στο Αλιεν, απλα το ιδιο και πολυ πολυ περισσοτερο το εκανα σε ενα μυθιστορημα (και μετα ταινια) του μεγεθους του Αρχοντα. Ενας κοσμος τοσο ζωντανος και τοσο λεπτομερεις που ειναι -για εμενα- αδυνατον να μην με σαγηνεψει. Γιατι εκει μιλαμε για ολοκληρο κοσμο κυριολεκτικα. Και αν προσθεσεις και ολα τα θεματα με τα οποια ασχολουταν εις βαθος η ιστορια, δεν μπορουσες παρα να υποκλιθεις μπροστα στο εργο που εφτιαξε ο Τολικν και που μετα καταφερε να μεταφερει πιστα ο Τζακσον. (απιστευτα δυσκολο).

Δεν ξερω εμενα τετοια πραγματα με σαγηνευουν στο σινεμα πλεον. Προσοχη στην λεξη, εννοω σαγηνευουν, οχι απλα παρακολουθω ευχαριστα. Πολλες ταινιες θα παρακολουθησω ευχαριστα, μαλιστα θα ελεγα πολυ ευχαριστα, αλλα λιγες θα με σαγηνεψουν πραγματικα. Ειτε ως σκηνοθεσια, ειτε ως concept. Καποιοι για πχ οι οποιοι για τον α ή β -θεμιτο παντα ομως- λογο δεν γουσταρουν τον Νολαν. Εμενα αυτος ο σκηνοθετης με σαγηνευει με καθε του εργο, γιατι το στυλ του ειναι μοναδικο με ολα τα γραμματα κεφαλαια.

Ισως κουρασω, αλλα εξακολουθω να εχω να λεω στον εαυτο μου, οτι δεν θυμαμαι τελευταια φορα που ειδα ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ μπλοκμπαστερικη ταινια στο σινεμα, εκτος απο το Inception. Αν μη τι αλλο αυτο αξιζει να αναγνωριστει. Εχουμε δει ολα τα ειδη ταινιων χιλιαδες φορες σε εξισου χιλιαδες παραλλαγες. Φανταζει αδυνατον να βγει κατι φρεσκο στις μερες μας. Κι ομως, κατι σαν το Inception απλα δεν υπαρχει. (Μην ακουσω για το Dark City ουδεμια σχεση εκτος απο απλως επιφανειακη)

Και δεν ειναι μονο οτι εχει πρωτοτυπες ιδεες και οτι σε κανει να βαλεις και λιγο το μυαλο σου να δουλεψει στις ταινιες του. Ειναι οτι ακομα και οταν ασχολειται με παλιομοδιτικες, γνωστες και κλασσικες ιστοριες (οπως για παραδειγμα μια κομικ ταινια για τον Μπατμαν), ο τροπος που τις σκηνοθετει, ειναι διαφορετικος, ειναι φρεσκος και ειναι εξυπνος. Θα μου πεις γιατι σε επιασε τετοια κα.λα παλι και μιλας για τον Νολαν, ε ειναι επειδη ειδα παλι χθες το inception, σκοπευα απλα να δω λιγο την αρχη απλα για να φαω το βραδινο και τελικα κατεληξα να την δω ολοκληρη....η ταινια πραγματικα ειναι ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ του πως θα επρεπε να ειναι τα σημερινα μπλοκμπαστερ. Οχι απλα pew pew pew , εφφε , ουαααοοο και που να νιωθεις οτι απευθυνεται σε ζομπι με μυαλο λαπα. Ταινια που ακομα και με την 3η-4η προβολη προσεχεις νεες λεπτομερειες που σε κανουν να διαπιστωνεις ποσο σοβαρη, εξυπνη και δυσκολη δουλεια εγινε σωστα. Και απο που? Απο το Χολυγουντ! Που εχει παρει ασχημα τον κατηφορο και προσφερει ξαναζεσταμενο φαγητο τυπου COD-Activision...9 στις 10 φορες.

Θεωρω οτι ειναι με ευκολια ο κορυφαιος στο ειδος του σκηνοθετης(αυτο δεν σημαινει κορυφαιος σκηνοθετης ολων προσοχη) και θα ελεγα και με ανεση. Και αδικηθηκε απιστευτα στα τελευταια οσκαρ που δεν του δοθηκε εστω υποψηφιοτητα και γι αυτο εγινε χαμος στο ιντερνετ (οχι απο τους οπαδους του αλλα την βιομηχανια την ιδια και τους υπολοιπους σκηνοθετες), θεωρουμενο ως το μεγαλυτερο με διαφορα oscar snub του 2011.

Ενιγουεη σορρυ που σας τα πρηζω.