Τhe Official Cinema Thread! (μιλήστε για παλιές/νέες/επερχόμενες ταινίες)

[Dragonpaul]

Είναι το θέμα των ημερών. Είναι σχεδόν της μόδας. Και είναι σίγουρα μια έννοια που ο καθένας αντιλαμβάνεται με τον δικό του τρόπο. Ο φασισμός δεν αποτελεί φυσικά κάτι υποκειμενικό, όπως ας πούμε η ομορφιά, το γούστο ή το ταλέντο του Νίκολας Κέιτζ (κι όμως, υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται ότι υπάρχει). Αντιθέτως θα έπρεπε να θεωρείται συγκεκριμένος και δεδομένα απωθητικός. Πλην όμως, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, δεν θεωρείται. Ούτε συγκεκριμένος, ούτε απωθητικός. Κάπου, κάπως, για κάποιο λόγο μείναμε μετεξεταστέοι ως χώρα στο συγκεκριμένο μάθημα.
Το κείμενο που ακολουθεί δεν φιλοδοξεί ασφαλώς να παίξει το ρόλο του σεμιναρίου. Ο κινηματογράφος άλλωστε δεν είναι μια ηθικοπλαστική τέχνη (ή τέλος πάντων όταν γίνεται ηθικοπλαστική, δε είναι τέχνη), ωστόσο έχει τον τρόπο να φτάνει στο βάθος των πραγμάτων με τρόπο που ελάχιστες άλλες μορφές επικοινωνίας μπορούν. Για αυτό και όταν αποφασίζει να μιλήσει για τον φασισμό, συνήθως έχει ενδιαφέρον.
Υπάρχουν ασφαλώς οι προφανείς προσπάθειες που σου κουνάνε το δάχτυλο μέσα στα μούτρα («φασισμός, φτου κακά»). Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν σχεδόν όλες οι ταινίες με θέμα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν τις συμπεριέλαβα στη μικρή μου λίστα και λόγω ποσότητας (πολλές ρε παιδί μου) και επειδή τις ξέρετε όλοι, δεν χρειάζεστε εμένα να σας πω για τον Σίντλερ ή για τη Ζωή που είναι ωραία. Ούτε η πεντάδα που ακολουθεί, περιλαμβάνει «άγνωστα» διαμάντια. Απλώς αποτελείται από φιλμ που επιλέγουν μικρές ή μεγάλες αλληγορίες για να "ζωγραφίσουν" την φρίκη.

Η αλληγορία, όταν πετύχει, τρυπώνει στο μυαλό σου σαν σπόρος και στρέφει τη σκέψη σου προς κατευθύνσεις που ο ρεαλισμός σπανίως κατορθώνει να φωτίσει.

Όπως έκαναν τέλος πάντων στο δικό μου μυαλό, οι παρακάτω ταινίες.

Ο μεγάλος δικτάτορας (1940)

Του Τσάρλι Τσάπλιν
Εντάξει, το ξέρω είναι υπερβολικά προβλέψιμο. Αλλά πρώτον, η σάτιρα αποδομεί τον φασισμό όσο τίποτα άλλο (οι φασίστες δεν έχουν χιούμορ και δεν ξέρουν πως να το αντιμετωπίσουν) και δεύτερον μιλάμε για μια σπουδαία ταινία. Τρίτον ο καλύτερος αντιφαστιτικός μονόλογος που έχει ακουστεί ποτέ στην μεγάλη οθόνη. Και όχι μόνο. «Η ψυχή του ανθρώπου έχει φτερά και όπου ΄ναι θα αρχίσει να πετάει. Κοίτα ψηλά Χάνα»...
Δεν έχω τίποτα να προσθέσω...
Apt Pupil (1998)



Του Μπράιαν Σίνγκερ
Ο άνθρωπος που σκηνοθέτησε τους «Συνήθεις Υπόπτους» και τα πρώτα δυο «Χ-Men» (τα καλά), σκηνοθέτησε και αυτό το βραδυφλεγές και μάλλον υποτιμημένο θρίλερ. Βασισμένο σε βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, περιγράφει τη νοσηρή σχέση του Τοντ, ενός all – american εφήβου (άψογος μαθητής, άψογος γιος, άψογος σε όλα) με τον ναζί γείτονα του. O Μπραντ Ρένφρο παίζει ικανοποιητικά τον νεαρό, ωστόσο ο Ίαν Μακέλεν είναι ανατριχιαστικός ως απόμαχος εγκληματίας πολέμου. Και ακόμη πιο ανατριχιαστική είναι η ασχήμια που κρύβεται πίσω από την προαστιακή τελειότητα του Τοντ και η ευκολία με την οποία υποκύπτει (για την ακρίβεια δεν υποκύπτει, αναζητά) στην σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. Δεν πρόκειται για αριστούργημα, πρόκειται όμως για ένα γερό σκαμπίλι σε εκείνους που νομίζουν ότι ο φασισμός γεννιέται αποκλειστικά στις φτωχογειτονιές.
H λευκή κορδέλα (2009)



Του Μίκαελ Χάνεκε
Το magnum opus του Χάνεκε μιλάει για τις ρίζες του φασισμού, την γέννηση της βίας, την προέλευση του κακού. Και το κάνει μέσα από την ιστορία ενός μικρού γερμανικού χωριού, στις παρυφές του Α΄παγκοσμίου πολέμου, το οποίο θα μπορούσε να είναι ολόκληρη η Γερμανία. Ολόκληρη η Ευρώπη. ‘Η και ολόκληρος ο κόσμος εδώ που τα λέμε. Ασπρόμαυρη φωτογραφία, αποστασιοποιημένη ατμόσφαιρα, ψυχρά πρόσωπα, συγκροτούν μια σκληρή ταινία που σαφέστατα δεν χωνεύεται εύκολα. Δεν είναι αυτός ο στόχος της άλλωστε. Ο στόχος της είναι να σε αναστατώσει. Και το πετυχαίνει, έστω κι αν όταν τελειώσει, δεν καταλαβαίνεις αμέσως το γιατί...
Η εκλογή της Σόφι (1982)



Του Άλαν Πάκουλα
Η ταινία διαθέτει ότι δεν θα ήθελα να περιλαμβάνει η συγκεκριμένη λίστα. Και στρατόπεδο συγκέντρωσης και αρκετά απλοϊκή προσέγγιση και «εύκολη» συγκίνηση. Αν υπάρχει όμως μια σκηνή στην ιστορία του κινηματογράφου που για εμένα συνοψίζει την απόλυτη παράνοια, τη φρίκη, τον ισοπεδωτικό τρόμο του φασισμού, αυτή είναι η εκλογή (με την έννοια της επιλογής) που έδωσε και τον τίτλο στο φιλμ. Παιγμένης τόσο καλά που γίνεται σχεδόν αφόρητο να την παρακολουθήσεις, από την μοναδική Μέριλ Στριπ. Η οποία πήρε Όσκαρ για τη συγκεκριμένη ερμηνεία. Φυσικά...
Ο λαβύρινθος του Πάνα (2006)



Του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο
Κατά τη γνώμη μου, ποτέ, κανείς σκηνοθέτης δεν περιέγραψε καλύτερα τον φασισμό από τον Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο σε ετούτο εδώ το θεοσκότεινο, αριστουργηματικό παραμύθι. Ο ιδιοφυής Μεξικάνος χωρίζει την ιστορία του σε δυο κομμάτια. Στο ρεαλιστικό, ο φασισμός είναι υπαρκτός και χειροπιαστός, όσο χειροπιαστή είναι η μοχθηρία του συνταγματάρχη του φρανκικού στρατού που υποδύεται εξαιρετικά ο Σέρχι Λόπεθ. Στο ονειρικό, ο φασισμός παίρνει διάφορες μορφές, από αηδιαστικά βατράχια και μολυσμένα δέντρα, μέχρι τέρατα δίχως μάτια. Και όλες κατορθώνει να τις αντιμετωπίσει αποτελεσματικά ένα μικρό κορίτσι, με όπλο μονάχα το θάρρος, την καλοσύνη και την αχαλίνωτη φαντασία του. Πολυεπίπεδος, πολύπλοκος, οδυνηρός, συγκινητικός και πανέμορφος, ο «Λαβύρινθος του Πάνα» αποτελεί μια άψογη όσο και τρομακτική περιγραφή του σκοταδιού της ανθρώπινης φύσης. Και παρότι αφήνει χαραμάδες φωτός να σπάσουν τον ζόφο, ο Ντελ Τόρο δεν αλληθωρίζει ούτε μια στιγμή προς ένα χαζοχαρούμενο ή ανέλπιστα αισιόδοξο φινάλε. Ο φασισμός ζει μέσα σου, φωνάζει ο Φαύνος σε ολόκληρη την ταινία. Τι σκοπεύεις να κάνεις για αυτό;


http://www.oneman.gr/keimena/diasked...u.2440506.html

[Dinos]

ειδα εχθες το hangover 3. Καλο ητανε αλλα δεν φτανει τα δυο πρωτα. Ακουσα οτι δεν θα υπαρχει Νο.4 αλλα η τελευταια σκηνη αφηνε ξεκαθαρα την εντυπωση οτι θα υπαρχει και συνεχεια. Εχει ακουσει καποιος κατι ???

[Dragonpaul]

Εγώ, πάντως, γέλασα παρα πολυ με το 3 και το θεωρω καλύτερο απο το 2.
Τωρα για το αλλο που ρωτάς, δε ξερω.

[Nikoladim]

Είναι το θέμα των ημερών. Είναι σχεδόν της μόδας. Και είναι σίγουρα μια έννοια που ο καθένας αντιλαμβάνεται με τον δικό του τρόπο. Ο φασισμός δεν αποτελεί φυσικά κάτι υποκειμενικό, όπως ας πούμε η ομορφιά, το γούστο ή το ταλέντο του Νίκολας Κέιτζ (κι όμως, υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται ότι υπάρχει). Αντιθέτως θα έπρεπε να θεωρείται συγκεκριμένος και δεδομένα απωθητικός. Πλην όμως, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, δεν θεωρείται. Ούτε συγκεκριμένος, ούτε απωθητικός. Κάπου, κάπως, για κάποιο λόγο μείναμε μετεξεταστέοι ως χώρα στο συγκεκριμένο μάθημα.
Το κείμενο που ακολουθεί δεν φιλοδοξεί ασφαλώς να παίξει το ρόλο του σεμιναρίου. Ο κινηματογράφος άλλωστε δεν είναι μια ηθικοπλαστική τέχνη (ή τέλος πάντων όταν γίνεται ηθικοπλαστική, δε είναι τέχνη), ωστόσο έχει τον τρόπο να φτάνει στο βάθος των πραγμάτων με τρόπο που ελάχιστες άλλες μορφές επικοινωνίας μπορούν. Για αυτό και όταν αποφασίζει να μιλήσει για τον φασισμό, συνήθως έχει ενδιαφέρον.
Υπάρχουν ασφαλώς οι προφανείς προσπάθειες που σου κουνάνε το δάχτυλο μέσα στα μούτρα («φασισμός, φτου κακά»). Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν σχεδόν όλες οι ταινίες με θέμα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν τις συμπεριέλαβα στη μικρή μου λίστα και λόγω ποσότητας (πολλές ρε παιδί μου) και επειδή τις ξέρετε όλοι, δεν χρειάζεστε εμένα να σας πω για τον Σίντλερ ή για τη Ζωή που είναι ωραία. Ούτε η πεντάδα που ακολουθεί, περιλαμβάνει «άγνωστα» διαμάντια. Απλώς αποτελείται από φιλμ που επιλέγουν μικρές ή μεγάλες αλληγορίες για να "ζωγραφίσουν" την φρίκη.

Η αλληγορία, όταν πετύχει, τρυπώνει στο μυαλό σου σαν σπόρος και στρέφει τη σκέψη σου προς κατευθύνσεις που ο ρεαλισμός σπανίως κατορθώνει να φωτίσει.

Όπως έκαναν τέλος πάντων στο δικό μου μυαλό, οι παρακάτω ταινίες.

Ο μεγάλος δικτάτορας (1940)



Του Τσάρλι Τσάπλιν
Εντάξει, το ξέρω είναι υπερβολικά προβλέψιμο. Αλλά πρώτον, η σάτιρα αποδομεί τον φασισμό όσο τίποτα άλλο (οι φασίστες δεν έχουν χιούμορ και δεν ξέρουν πως να το αντιμετωπίσουν) και δεύτερον μιλάμε για μια σπουδαία ταινία. Τρίτον ο καλύτερος αντιφαστιτικός μονόλογος που έχει ακουστεί ποτέ στην μεγάλη οθόνη. Και όχι μόνο. «Η ψυχή του ανθρώπου έχει φτερά και όπου ΄ναι θα αρχίσει να πετάει. Κοίτα ψηλά Χάνα»...
Δεν έχω τίποτα να προσθέσω...
Apt Pupil (1998)



Του Μπράιαν Σίνγκερ
Ο άνθρωπος που σκηνοθέτησε τους «Συνήθεις Υπόπτους» και τα πρώτα δυο «Χ-Men» (τα καλά), σκηνοθέτησε και αυτό το βραδυφλεγές και μάλλον υποτιμημένο θρίλερ. Βασισμένο σε βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, περιγράφει τη νοσηρή σχέση του Τοντ, ενός all – american εφήβου (άψογος μαθητής, άψογος γιος, άψογος σε όλα) με τον ναζί γείτονα του. O Μπραντ Ρένφρο παίζει ικανοποιητικά τον νεαρό, ωστόσο ο Ίαν Μακέλεν είναι ανατριχιαστικός ως απόμαχος εγκληματίας πολέμου. Και ακόμη πιο ανατριχιαστική είναι η ασχήμια που κρύβεται πίσω από την προαστιακή τελειότητα του Τοντ και η ευκολία με την οποία υποκύπτει (για την ακρίβεια δεν υποκύπτει, αναζητά) στην σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. Δεν πρόκειται για αριστούργημα, πρόκειται όμως για ένα γερό σκαμπίλι σε εκείνους που νομίζουν ότι ο φασισμός γεννιέται αποκλειστικά στις φτωχογειτονιές.
H λευκή κορδέλα (2009)



Του Μίκαελ Χάνεκε
Το magnum opus του Χάνεκε μιλάει για τις ρίζες του φασισμού, την γέννηση της βίας, την προέλευση του κακού. Και το κάνει μέσα από την ιστορία ενός μικρού γερμανικού χωριού, στις παρυφές του Α΄παγκοσμίου πολέμου, το οποίο θα μπορούσε να είναι ολόκληρη η Γερμανία. Ολόκληρη η Ευρώπη. ‘Η και ολόκληρος ο κόσμος εδώ που τα λέμε. Ασπρόμαυρη φωτογραφία, αποστασιοποιημένη ατμόσφαιρα, ψυχρά πρόσωπα, συγκροτούν μια σκληρή ταινία που σαφέστατα δεν χωνεύεται εύκολα. Δεν είναι αυτός ο στόχος της άλλωστε. Ο στόχος της είναι να σε αναστατώσει. Και το πετυχαίνει, έστω κι αν όταν τελειώσει, δεν καταλαβαίνεις αμέσως το γιατί...
Η εκλογή της Σόφι (1982)



Του Άλαν Πάκουλα
Η ταινία διαθέτει ότι δεν θα ήθελα να περιλαμβάνει η συγκεκριμένη λίστα. Και στρατόπεδο συγκέντρωσης και αρκετά απλοϊκή προσέγγιση και «εύκολη» συγκίνηση. Αν υπάρχει όμως μια σκηνή στην ιστορία του κινηματογράφου που για εμένα συνοψίζει την απόλυτη παράνοια, τη φρίκη, τον ισοπεδωτικό τρόμο του φασισμού, αυτή είναι η εκλογή (με την έννοια της επιλογής) που έδωσε και τον τίτλο στο φιλμ. Παιγμένης τόσο καλά που γίνεται σχεδόν αφόρητο να την παρακολουθήσεις, από την μοναδική Μέριλ Στριπ. Η οποία πήρε Όσκαρ για τη συγκεκριμένη ερμηνεία. Φυσικά...
Ο λαβύρινθος του Πάνα (2006)



Του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο
Κατά τη γνώμη μου, ποτέ, κανείς σκηνοθέτης δεν περιέγραψε καλύτερα τον φασισμό από τον Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο σε ετούτο εδώ το θεοσκότεινο, αριστουργηματικό παραμύθι. Ο ιδιοφυής Μεξικάνος χωρίζει την ιστορία του σε δυο κομμάτια. Στο ρεαλιστικό, ο φασισμός είναι υπαρκτός και χειροπιαστός, όσο χειροπιαστή είναι η μοχθηρία του συνταγματάρχη του φρανκικού στρατού που υποδύεται εξαιρετικά ο Σέρχι Λόπεθ. Στο ονειρικό, ο φασισμός παίρνει διάφορες μορφές, από αηδιαστικά βατράχια και μολυσμένα δέντρα, μέχρι τέρατα δίχως μάτια. Και όλες κατορθώνει να τις αντιμετωπίσει αποτελεσματικά ένα μικρό κορίτσι, με όπλο μονάχα το θάρρος, την καλοσύνη και την αχαλίνωτη φαντασία του. Πολυεπίπεδος, πολύπλοκος, οδυνηρός, συγκινητικός και πανέμορφος, ο «Λαβύρινθος του Πάνα» αποτελεί μια άψογη όσο και τρομακτική περιγραφή του σκοταδιού της ανθρώπινης φύσης. Και παρότι αφήνει χαραμάδες φωτός να σπάσουν τον ζόφο, ο Ντελ Τόρο δεν αλληθωρίζει ούτε μια στιγμή προς ένα χαζοχαρούμενο ή ανέλπιστα αισιόδοξο φινάλε. Ο φασισμός ζει μέσα σου, φωνάζει ο Φαύνος σε ολόκληρη την ταινία. Τι σκοπεύεις να κάνεις για αυτό;


http://www.oneman.gr/keimena/diasked...u.2440506.html

Aγνωστα διαμαντια? Πλακα κανει? Ολες πασιγνωστες ειναι!

[Dragonpaul]

Δε λεει αυτο... Λεει: "Ούτε η πεντάδα που ακολουθεί, περιλαμβάνει «άγνωστα» διαμάντια".

[Desmond]

22 βγαινει σε Blu-ray στην Αμερικη (και σε καποιες αλλες χωρες). 1 βδομαδα πριν, ισως και νωριτερα

EDIT: και στο iTunes βλεπω βγαινει 8 Οκτωβριου

Έχει ανέβει και στα γνωστά μέρη.

[Leon_DiZ]

Έχει ανέβει και στα γνωστά μέρη.

Το ξερω, το ειδα προχτες τα ξημερωματα

Καλο ηταν, το Insidious παντως με τρομαξε πιο πολυ.

[Nikoladim]

To καλεσμα για εμενα ειναι οτι καλυτερο εχει βγει σε θριλερ τον τελευταιο καιρο! και να Παυλο αν τραμπαριφιαζομαι πολυ δεν διαβαζω καλα τι γραφουνε και κραζω σαν κλασικος Ελεηνας!

[Dragonpaul]

Ναι, κι εμένα μου άρεσε και τωρα έχω μπει στο τριπακι να δω παλιές καλές ταινίες τρόμου παλι.

[mihalis13]

Μολις επεστρε απο το σινεμα οπου είδα και εγώ το "Καλεσμα" ωραία ταινία για τρόμου(μιας και δεν είμαι φαν) με ωραία ξαφνιάσματα.Θα συμφωνήσω με τον Παύλο οτι είναι για σινεμα η ταινια.
Πολλά κλισέ και αναμενόμενο τέλος, αλλά προσωπικά δεν με ενόχλησε και πέρασα ευχάριστα την ώρα μου.

Υ.γ. Γιατι πρέπει να χειροκροτάνε όταν τελειώνει η ταινία στο σινεμά;;Ποτε μου δεν το καταλαβα αυτό...

[chronohill]

Και γω το ειδα μαρεσε πολυ.Συμφωνω σε οσα ειπατε!
ΡΕ φουστη μου γιατι τρομαζω ετσι με

Spoiler!

τις κουκλες?μιλαμε ειναι το χειροτερο μου...

Μαρεσε που συνδυαζε πολλα πραγματα α επίσης μου εκανε εντυπωση που

Spoiler!

δεν πέθανε ουτε ένας στην ταινια!η μαλλον μονο το σκυλι πεθανε!το τελος πολυ happy end ηταν...

Αντε επομενος στοχος τωρα ειναι το Gravity.θα το δω σινεμα οπωσδηποτε...αν εχει και καλο 3D θα το προτιμήσω εννοειται!

[stavros88]

Και γω δεν μπορω να το καταλαβω,ειδικα σε μερικες ταινιες ειναι αδυνατο η πρωτη αντιδραση σου να ειναι ενα "χαζοχαρουμενο" χειροκροτημα.Θυμαμαι στο the Dark Knight Rises τελειωνει η ταινια και ειμαι ακομα καθισμενος στην θεση μου,μαζι με αλλα 3 ατομα,και πολλοι χειροκροτουσαν.Εμενα το τελος με ειχε αφησει αφωνο παντως.

Τωρα για καμια ταινια τυπου Αβαταρ δεν με πειραζει και τοσο.

[WolfRathmA]

Έχει ανέβει και στα γνωστά μέρη.

Για πια ταινια μιλαμε; Για το "Καλεσμα"; Γιατι σας εχασα λιγο.

Εγω προχτες ειδα το Pacific Rim. Μιλαμε οτι η ταινια ηταν ολα τα λεφτα! Αν και εχω αρκετα μεγαλη τηλεοραση σπιτι για την αποσταση που ειμαι (47") θα ηθελα να το εβλεπα σινεμα! Αν και εχω ψηθει παρα πολυ τελευταια να αγορασω 55" μολις ξεχρεωσω αυτη που εχω. LOOOOL.
Και επιτελους μια ταινια full screen (αν μου επιτρεπετε αυτος ο ορος να πω) χωρις τις μαυρες μπαρες πανω κατω.

Φυσικα υπαρχει και πολυ καλο Home Cinema σπιτι και ηρθε και "εδεσε" ολο το εργο τελεια!

Ειχα να δω τετοια ταινια απο εποχη Godzilla!

Μη τη χασετε με τιποτα!

[I_HAVE_A_NAME_]

Και 'γω μόλις είδα το The Conjuring. Το βρήκα σε torrent και το είχα σταμπάρει από κάτι previews οπότε το κατέβασα.
Διάλεξα την καταλληλότερη ώρα,απόλυτο σκοτάδι,κλπ
Πολύ καλή ταινία τρόμου αλλά τίποτα το ξεχωριστό για μένα.
Νταξει κινήθηκε σε κλασικά μονοπάτια,το "This film is based on a true story" έχει πολυφορεθεί πια και δεν σε βάζει στην ψυχολογία που σε έβαζε κάποτε.
Κυκλοφορούν τόσες "true stories" αλλά ελάχιστα πραγματικά στοιχεία πόσο μάλλον αυθεντικό υλικό (pic ή βίντεο)
Δεν ξέρω αν είναι θέμα "ανοσίας" αφού πλέον δεν μας πιάνει τίποτα με ότι έχει βγει σε thriller (από σπλατεριά μέχρι ψυχολογικό) οπότε μπορεί και να την αδικώ.
Αξίζει να την δείτε πάντως..

[Lefteris_X]

Καλημέρα!

Είδα αυτές τις μέρες The Conjuring και το Pacific Rim.

Κατά σειρά:

Το εργάκι, γιατί ως εργάκι το κατατάσσω, για ταινία τρόμου του 2013 είναι αποδεκτή. Επέλεξα μετά από σκέψη τον χαρακτηρισμό "αποδεκτή" - πάντα μέσα στα πλαίσια του 2013.
Διότι αυτή η ταινία "τρόμου" (επίτηδες τα εισαγωγικά) δεν μπορεί να συγκριθεί με παλιές -epic- ταινίες τρόμου (πχ. ο Εξορκιστής όταν το είδα -και ήμουν σχετικά μικρός, Α' Γυμνασίου; - είχα χεστεί επάνω μου). Σαφέστατα, για εμένα πάντα, παίζει ΤΕΡΑΣΤΙΟ ρόλο ότι.....πολύ απλά δεν φοβάμαι. Δεν γνωρίζω τι εστί "τρόμος".....hell όταν μικρός παραθερίζαμε Πελοπόννησο έπαιζα κυρφτό με τα άλλα παιδιά (του χωριού = σκληραγωγημένα) στο νεκροταφείο. Προσωπικά αυτό που φοβάμαι -και μόνο αυτό- είναι οι άνθρωποι με μυαλά "χαλασμένα" (από ιδεολογίες, από ουσίες και από "γραβάτες δισεκατομμυρίων"). Έτσι λοιπόν, το the Conjuring, με κατάφερε όντας καθισμένος στον καναπέ, γύρω στην 1 ώρα που εξελισσόταν, να με πάρει ο ύπνος. Ξύπνησε τον εαυτό μου με το ζόρι, να δω και το υπόλοιπο. Το μοναδικό "στοιχείο" που με ταρακούνησε κάπως από την θέση μου, ήταν μετά το τέλος, όπου σου πετά στην μάπα και τις αυθεντικές φωτογραφίες των συμμετεχόντων, καθώς η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Και κάπου εκεί "σκιάχτηκα" - πιο νεαρός είχα ασχοληθεί αρκετά με black cult, rituals και διάφορα "Σολωμοντικά", να το πω έτσι ευγενικά - γι αυτό και "σκιάχτηκα", καθώς τέτοια πράματα όντως έχουν καταγραφεί και δεν είναι καθόλου μα καθόλου μούφες. Anyway, το έργο για εμένα είναι "αποδεκτό" για το 2013 (που δεν υπάρχουν επί τουλάχιστο 30 έτη σοβαρά έργα τρόμου). Με "σύγκρουση" όμως με τις παλιές ταινίες τρόμου, απλά παίρνει τα @@ μου. Για εμένα πάντα, μην το τονίζω σε κάθε πρόταση.

Πάμε στο Pacific Rim. Επίτηδες δεν είχα διαβάσει απολύτως τίποτα για το plot, πριν δω την ταινία. Απολύτως τίποτα δεν ήξερα για το σενάριο, ούτε ηθοποιούς, ούτε το παραμικρό. Μόνο ότι ο Ντελ Τόρο ήταν σκηνοθέτης. Επίτηδες λοιπόν, δεν "προετοίμασα" τον εαυτό μου να περιμένω τι θα δω, έτσι ώστε να αντιμετωπίσω την ταινία χωρίς προσμονές ή απαιτήσεις.
Περιττό να πω ότι στα 30 λεπτά του έργου, αναρωτήθηκα "τι είναι αυτό που βλέπω;" και αμέσως "εχμ, τι σκατά, είναι αυτό που βλέπω;".
Εδώ πρέπει να τονίσω κάτι: επειδή με τα γραφικά είμαι άρρωστος από μικρό παιδί, έχω "ρουφήξει" σχεδόν όλα τα βήματα εξέλιξης των CGI από τότε που ξεκίνησαν. Είδα όλα τα στάδια που θεωρούνταν "ακατόρθωτα" να επιτυγχάνονται το ένα μετά το άλλο, με την πάροδο των ετών (πρώτα ήταν η ρεαλιστική απεικόνιση του διαστήματος, μετά η ρεαλιστική απεικόνιση διαστημοπλοίων και των πλανητών, μετά η ρεαλιστική φωτιά = διαστημικές εκρήξεις, μετά ήρθε το νερό με το Abyss, μετά η πρώτη ανθρώπινη φιγούρα στο Terminator 2, μετά το Jurassic Park κλπκλπ). Ε, η ταινία ήταν μόνο CGI - για τα δικά μου μάτια. Σενάριο: άθλιο. Πρωταγωνιστές: ακόμα πιο άθλιοι και ανύπαρκτοι. Διάλογοι: για γέλια έως κλάματα. Τα CGI: για εμένα παντελώς αδιάφορα - γιατί; Διότι το να δω επαρκή CGI εδώ και αρκετά χρόνια (μετά το Matrix και το Spider-man 1 και δη το πρώτο Hulk του Ang Lee) δεν μου λένε απολύτως τίποτα.
Όπως έλεγα εχτές με έναν φίλο, γραφίστα στο επάγγελμα από την εποχή της Amiga, και αντίστοιχα άρρωστο με τα CGI: η ταινία είναι utter φόλα. Απορώ πως πήρε το "πράσινο φως" να βγει στους κινηματογράφους.

Προσωπικές απόψεις (και αμετάκλητες κατ΄ επέκταση), το τονίζω.

[FotisGRC]

Στο Pacific Rim, αυτό το "τι σκατά είναι αυτό που βλέπω"? Το είπα κι εγώ μέσα μου πολλές φορές..

[AriStos13]

Παντως εγω στο καλεσμα χεστηκα πανω μου!! Πρωτη φορα τοσο πολυ με θριλερ!! Αν και δεν πιανομαι γιατι ειμαι αρκετα φοβιτσιαρης ειδικα σε θεματα νε δαιμονια και τετοια!!


Sent from my iPhone ios7 using Tapatalk

[I_HAVE_A_NAME_]

Το μοναδικό "στοιχείο" που με ταρακούνησε κάπως από την θέση μου, ήταν μετά το τέλος, όπου σου πετά στην μάπα και τις αυθεντικές φωτογραφίες των συμμετεχόντων, καθώς η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Και κάπου εκεί "σκιάχτηκα" - πιο νεαρός είχα ασχοληθεί αρκετά με black cult, rituals και διάφορα "Σολωμοντικά", να το πω έτσι ευγενικά - γι αυτό και "σκιάχτηκα", καθώς τέτοια πράματα όντως έχουν καταγραφεί και δεν είναι καθόλου μα καθόλου μούφες.

Κ γω είμαι ανοιχτός σε αυτά. Πιστεύω δλδ ότι υπάρχουν και δεν είναι μούφες. Οχι μόνο αυτά αλλά και οι οντότητες, τα πνεύματα,κλπ (Δεν το γνωρίζω, πιστεύω.)
Οχι μόνο γτ υπάρχουν αναφορές σε όλο τον κόσμο,αλλά γτ έχω έναν φίλο τον οποίο εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια και είχε κάποιες εμπειρίες που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με επιστημονικά φαινόμενα.
Ολα αυτά όμως δεν γίνεται να μην έχουν καταγραφεί σε ένα βίντεο ή μία φωτογραφία. Γτ έχω δει αρκετά πράγματα και όλα είναι αμφιλεγόμενα.
Κ ο εξορκισμός την Εμιλυ Ρόουζ ήταν based on true story αλλά κανείς δεν ξέρει. Σίγουρα δεν είμαστε μόνοι μας και η ενέργεια που κουβαλάει το κάθε τι δεν είναι ασήμαντο μέγεθος.
Αλλά σε καμία ταινία από τις δεκάδες που έχουν βγει δεν έχω δει μια παράθεση πραγματικού βίντεο. Εκεί πραγματικά θα μείνω μαλάκας και δεν θα κοιμηθώ για 1 βδομάδα.
Οποτε πιάνει κάποιος την κάμερα όμως όλα μοιάζουν να "ηρεμούν" κ να μην κουνιέται φύλλο.
Τεσπα,είναι μεγάλη συζήτηση το ξέρω.

[Valkyre]

Το based in true story ειναι κατι το οποιο ο κοσμος δεν θα πρεπει να λογαριαζει και πολυ....

based on a true story συνηθως ειναι μια ιστορια που μπορει μεν να βασιζεται σε καποιες "υποκειμενικες" "προσωπικες" μαρτυριες και καποια "αοριστα" πραγματικα γεγονοτα, και οι σεναριογραφοι καταπιανονται απο αυτα και τα υπερφουσκωνουν σε τετοιο βαθμο ολα μεσα στην ταινια που τελικα ελαχιστα απο αυτα που βλεπεις εχουν σχεση με κατι πραγματικο που συνεβη. Με λιγα λογια του πηδανε τα κερατα στο 99% των περιπτωσεων.

[Tilemaxx]

Για το Pacific Rim: Την είδα χθές στα Village. Περίμενα κάτι καλύτερο λόγω των βαθμολογιών αλλά με εξέπληξε αρνητικά.

Η ταινία είναι ένα απέραντο cliche fest. Δεν μας εξηγεί τίποτα για το background των εξωγήϊνων και του ρήγματος, μηδέν character development, δεν μας εξηγεί επίσης το πώς φτιάχτηκαν τα ρομπότ (οι καλές sci-fi ταινίες προσλαμβάνουν πάντα επιστήμονες συμβούλους), αδιάφοροι χαρακτήρες (η ερμηνεία του ξανθόψειρα ήρωα ήταν για γέλια απλά), και κακογραμμένο, προβλέψιμο σενάριο που μοιάζει σαν να έχει αντιγράψει όλα τα αρνητικά των 80's action movies μαζί. Υπήρχαν στιγμές που νόμιζα οτι οι σεναριογράφοι μας τρολλάρουν επίτηδες με τις κλισεδιές τους.

Με την ίδια λογική ρε παιδιά το Terminator, το Alien, το District 9 (τυχαία παραδείγματα) γιατί είχαν ΚΑΙ plot μεταξύ των σκηνών δράσης; Δεν πάει έτσι, μέχρι και το Avatar μοιάζει Shawshank Redemption μπροστά στο Pacific Rim απο θέμα σεναρίου.

Εντάξει τα ειδικά εφφέ και αυτά ήταν πολύ καλά κτλ (αυτό έλειπε), αλλά δεν έπαψα να αισθανόμουν σαν μαλάκας με μειωμένο IQ κατά 50 μονάδες την ώρα που βγήκα απ' την αίθουσα.

Ένα 6/10 θα του βάλω. Το έσωσαν κάπως τα εξαιρετικά εφφέ, και οι καλές ερμηνείες του μαύρου και της Γιαπωνέζας. (αναλογικά με τους υπόλοιπους).