Η εισαγωγη ως προς τη δομη της και την ουσια της ειναι τρομερα λιτη και απλη. Δεν κανει τιποτα το φοβερο ως προς τη δραση ή οτι τελωσπαντων μπορει να φανταζεται καποιος οτι χρειαζεται μια εισαγωγη για να ειναι εντυπωσιακη.
Ειναι πολυ πολυ απλη και αυτη η απλοικοτητα της σε συνδυασμο με τον τεχνικο τομεα της εικονας αλλα κυριως του ΗΧΟΥ ειναι που την κανει ανεπαναληπτη.
Ο Κοτζιμα ειναι μεγαλος μαστορας και πραγματικα δεν με νοιαζουν ολες οι cring-ιες που επιτηδες βαζει στα παιχνιδια του. Σε κατι τετοιες στιγμες ειναι θεωρω μοναδικος στον χωρο οχι μονο των βιντεοπαιχνιδιων αλλα θα ελεγα και φιλμ γενικοτερα.
Η εισαγωγη σου κανει μια μινι αναφορα στο τι εστι να εισαι ενας ντελιβερας στον κοσμο του Death Stranding (αλλα και οχι μονο, βλεπε COVID, κατι που εμοιαζε προφητικο οταν βγηκε το πρωτο παιχνιδι και λιγο μετα εγινε μια "μινι πραγματικοτητα"). Ταυτοχρονα με αυτο το narration βλεπεις υπεροχα τοπια και ακους ενα τρομερα eerie μουσικο κομματι ονοματι Minus Sixty One (61) απο τους Woodkid. O Kojima εχει εξαιρετικο γουστο στην μουσικη και πως καταφερνει ο μπαγασας να παντρευει τα lyrics τραγουδιων που προυπαρχουν της δημιουργιας του με αυτην, αλλα και να σπασει τον τριτο τοιχο, ενω το τραγουδι ταιριαζει σε υφος επισης, ειλικρινα δεν ξερω πως το καταφερνει. Ο Κοτζιμα λοιπον ειναι... 61 χρονων και συχνα εχει αναφερθει στην ηλικια του και στο ποσος χρονος του μενει και τι θα συμβει και αναπολει το παρελθον και το μελλον του... και το τραγουδι Minus Sixty One... παιδια δειτε τα Lyrics... δεν θα πω κατι αλλο πραγματικα... ειναι σαν καταθεση ψυχης του Κοτζιμα αποδοσμενη με ενα ποιητικο τροπο μεσα στο ιδιο το παιχνιδι του...
Αλλωστε το ιδιο εκανε και με το reveal trailer του Death Stranding 1 και τη επιλογη του τραγουδιου "I'll keep coming" απο τους Low Roar... δεν μπορουσε να βρει ενα πιο ταιριαστο τραγουδι για να επανελθει στην σκηνη λιγους μηνες μονο μετα το fallout με την Κοναμι... ενας τιτλος τραγουδιου που λιγο πολυ απαντησε χωρις πολλα πολλα σε ολους οσους τον αμφισβητησαν. Στην Κοναμι που τον εδιωξε με τον τροπο που τον εδιωξε και εμεινε χωρις δουλεια, χωρις στουντιο, στον κοσμο που θεωρουσε οτι μονο Metal Gear μπορει να κανει. Σε ολους αυτους ειπε "You didnt end me, I'LL KEEP COMING".
Παμε πισω στην εισαγωγη. Βλεπουμε τα τοπια, ακουμε την μαγευτικη και συναμα προσωπικη μελωδια του Minus Sixty One και η καμερα φτανει στον Sam, στην κορυφη ενος βουνου, κομματι μιας χαοτικης οροσειρας. Η Lou του χαιδευει το προσωπο, ο Sam ξυπναει και σηκωνεται, η καμερα απομακρυνεται στην gameplay θεση της το τοπιο ξεθολωνει και ο παικτης μενει αποσβολωμενος απο το φωτορεαλισμο. Το κομματι Minus Sixty One ακομα παιζει αλλα εχει τωρα ριξει το ρυθμο, παιζουν την ιδια μελωδια, αλλα λιγοτερα οργανα, σαν να εχει "ηρεμησει" η μουσικη, να κινειται πιο αργα, σχεδον στατικα. Ακολουθουν καποια tutorials τα οποια ειναι πολυ seamless με ολη την εμπειρια. Το πρωτο που σου λεει ειναι να αλληλεπιδρασεις με την Lou. Με το που το κανεις η μελωδια του Minus Sixty One seamlessly μετατρεπεται σε πιανο. Κανακευεις την μικρη, ηρθε η ωρα να σου πει το παιχνιδι πως να γυρισεις την καμερα. Με το που αφηνεις την Lou το κομματι επανερχεται στην προηγουμενη σιγανη εκδοχη του. Οταν αρχισεις και κουνας την καμερα να δεις τον περιβαλλοντα χωρο η μουσικη ανεβαζει λιγο τονο, αρχιζει και αχνοφαινεται μια χορωδια φωνων να μπαινει σιγα σιγα. Μετα σου λεει το παιχνιδι πως να κουνησεις τον χαρακτηρα και σε προτρεπει να αρχισεις να κατεβαινεις την ραχη της βουνοκορφης που βρισκεσαι. Η ραχη ειναι αποτομη οποτε με το που αρχιζει να κατεβαινει ο Sam παιρνει φορα και τοτε ρε παιδια στο κομματι αρχιζουν να εισερχονται τα drums και τα μπασα και τα γραφω και ανατριχιαζω... το κομματι αποκτα δυναμη, παθος, αντανακλοντας της κινησεις που κανει ο παικτης δυναμικα σε πραγματικο χρονο. Αν ενω κατεβαινεις σταματησεις να ξαναδεις προς τα που πρεπει να κατευθυνθεις, το κομματι παλι χαλαρωνει, τα μπασα φευγουν... ειναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ.
Σε καποια φαση το παιχνιδι σου λεει πως μπορεις να απομακρυνεις πολυυυυ την καμερα ενω κατεβαινεις και ακομα και εκει η μουσικη αλλαζει τοσο ταιριαστα και τοσο μοναδικα.
Ταυτοχρονα αρχιζουν τα credits: "A Hideo Kojima game"...
Δεν θα πω ψεμματα, με ανατριχιασε τοσο πολυ η φαση που τα ματια μου δακρυσαν απο την πορωση ενα πραγμα?
Και οπως ειπα. Αν αφαιρεσεις ολα αυτα. Η εισαγωγη ειναι απλα μερικα τοπια και ενας χαρακτηρας που περπαταει. Τιποτα παραπανω. Και ομως τοσα μα τοσα πολλα παραπανω....
Για οσους δεν τους νοιαζουν τα σποιλερ ή για οσους θελουν να το ξαναδουν παραθετω το παρακατω βιντεο. Δυστυχως το κομματι ακριβως επειδη ειναι δυναμικο αναλογα με το Player input δεν μπορουμε να το ακουσουμε ετσι πουθενα αλλου παρα μοναχα στο παιχνιδι.
Reply With Quote
Bookmarks