Ti σκέφτεσαι τώρα; Θές να μας πείς;;;

[Lefteris_X]

ρε παιδιά, εγώ γιατί δεν αντιμετωπίζω τέτοια προβλήματα με τα μηχανάκια; και κυκλοφορώ Αθήνα καθημερινά, με τουλάχιστο 50-80 χλμ πορείας;;;;

τους καθρέφτες μου κοιτάζω όπως προβλέπεται, κανένα άγχος, κανένα πρόβλημα, 100 στις 100 φορές προβλέπω τι θα κάνει ο μηχανόβιος και ο αυτοκινητάκιας, ο οδηγός ασχετίλα ή ο ημι-σχετικός (όπως οι περισσότεροι/ρες 18 - 30 ηλικιακά, νέα μόδα αυτή)..........μήπως παίζει ρόλο ότι για να προβλέψεις (άρα και είσαι άνετος άνευ άγχους), θα πρέπει να έχεις υπάρξει ακραίος οδηγός σε μηχανή ΚΑΙ σε αμάξι; Δεν ξέρω τι να πω. Ίσως να είμαι εγώ ο "περίεργος".

αλλά όλα αυτά τα ζόρια που περιγράφετε, με κάνουν να αναλογίζομαι αν μένω τελικά σε άλλη χώρα. Εδώ λέμε κόβω βολτίτσα Συγγρού, Ποσειδώνος, Βουλιαγμένης (ένα μεγάλο "Π" δηλαδή).............και χαλαρώνω, ακούω μουσική, ραδιοφωνική εκπομπή.......γενικότερα το βιώνω λες και είμαι σε απόλυτα οικείο περιβάλλον, μόνο η TV λείπει ένα πράμα, λολ. χμμμμμμμμ..........τελικά μάλλον παίζει ρόλο πως ξεκίνησες στα πρώτα σου βήματα να οδηγείς αλλά και τι εξ αρχής σε ώθησε να μάθεις να οδηγείς. Για εμένα (όπως και αρκετούς τότε), ΔΕΝ με ώθησε η ανάγκη μετακίνησης, αλλά 2 πράγματα (που ουσιαστικά είναι ένα). Γυναίκες και επίδειξη ικανοτήτων, λόγω peer pressure. Άλλωστε στα 80s όποιος είχε ρόδα= Θεός. Και εννοείται ότι οδηγός = μόνο το τσακάλι. Δηλαδή, στην κουλτούρα του τότε, αν ήσουν ψιλοφοβιτσιάρης στο τιμόνι (μηχανή/αμάξι δεν παίζει ρόλο), αν ήσουν συντηρητικούλης (ευγενικά το λέω αλλά περιπαικτικά), αν "δεν το είχες άγρια" με απλά λόγια, τότε = φλώρος ή στόχος πειράγματος / χλευασμού. Ε, οπότε δεν είχες και πολλές επιλογές, ή "είσαι" ή "δεν είσαι". Και όσοι επέζησαν (λολ), είναι εδώ και αρκετά χρόνια οι καταλληλότεροι οδηγοί για επιβίωση εντός Αθηναικής ζούγκλας.

Όσο όμως πέρναγαν τα χρόνια, ιδιαίτερα από τα τέλη 90s, άρχισε να ΜΗΝ υπάρχει αυτή η κουλτούρα, της "μαγκιάς" οδήγησης, της επίδειξης. Προσοχή στα λόγια μου: "άρχισε" είπα, όχι ότι ορθά κοφτά σταμάτησε στα τέλη 90s.........απλά άρχισαν οι πιτσιρικάδες να μην ενδιαφέρονται να γίνουν τσακάλια στην οδήγηση (προφανώς γιατί πέρασε η μόδα; γιατί δεν μέτραγε ανάμεσα στους φίλους τέτοιο skill; δεν ξέρω).......με αποτέλεσμα να βλέπω στους δρόμους αυξανόμενη ασχετοσύνη.

Πλέον, για όσες μαλακίες αδεξιότητας βλέπω να κάνουν γυναίκες (πάσης ηλικίας), άλλες τόσες βλέπω από νέους 18-25 ετών......και ειλικρινά ντρέπομαι για αυτούς.


(και το ποιο ωραίο: νεαρός έχει καλέσει οδική βοήθεια για να του αλλάξει ρεζέρβα. Αυτό στην εποχή μου, ήταν άξιο για γιαούρτια. Σήμερα θεωρείται κατακριτέο ως "στερεότυπο", του στυλ αν πεις κάτι σαν "άντρας είσαι αυτά πρέπει να τα ξέρεις", τότε λαμβάνεις απάντηση "άλλαξαν οι εποχές, δεν ισχύουν αυτά τα στερεότυπα πια". Λολ, εδώ βλέπω άτομα 25 ετών και ουτε ΚΑΝ τους έχει περάσει από το μυαλό να οδηγήσουν. Χάσμα ΤΕΡΑΣΤΙΟ μεταξύ γενεών.........και βέβαια, σε skill.)

ψιλοαχταρμά τα παρέθεσα, ελπίζω κάποιος να καταλάβει κάτι


EDIT: Val, μόλις έκανα το ποστ και είδα το refresh της σελίδας, παρατήρησα το νέο σου ποστ. Αυτός που περιγράφεις με τα 300 χλμ στο μηχανάκι, είναι ο κλασικός ΜΑΛΑΚΑΣ, που δεν υπήρξε ΠΟΤΕ ινδιάνος. Και λόγω στης αποστειρωμένης νοοτροπίας καβαλάρη μηχανής, είναι απλώς ΓΤΠ. Διότι όταν πας με 300 χλμ/ω, ΠΡΕΠΕΙ να γνωρίζεις ότι πηγαίνεις περίπου με 80 μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Οποτε κύριε ΜΑΛΑΚΑ αναβάτη, που στάνταρντ δεν ξέρεις τα @@ σου ούτε από μηχανές ούτε από αμάξια, το αμάξι μέσα σε 1 δευτερόλεπτο βλέπει μια κουκίδα που έφτασε δίπλα του. Συνεπώς, με 300 σε τέτοιους δρόμους δεν πας. Ή αν θες, πηγαίνεις άνετα, αλλά δεν κατακρίνεις τον άμοιρο αυτοκινητιστή, διότι ξέρεις ότι στα 300 χλμ/ω και σε τέτοιο δρόμο, παίζεις ζάρια.