Death Stranding

[BillyFlo81]

Αν και το απέφευγα, αποφάσισα να μοιραστώ τη δικια μου τραυματική εμπειρία με το death stranding τωρα που ζωντάνεψε ξανα το νήμα.

Spoiler!

Λίγο προτού περάσω στο chapter 11, μου είχε ανατεθεί μια παραγγελία για την Lake Knock city ενώ βρισκόμουν στην άλλη άκρη. Προτού φτάσω στην Lake Knock city, ήμουν φορτωμένος με διάφορα υλικά και χαμένα φορτία και οι αρβύλες μου είχαν σχεδόν καταστραφεί. Όμως ενώ πλησίαζα και περίμενα να παραδώσω και να εξοπλιστώ ξανά, είχαν ξεφτήσει οι αρβύλες, ο Sam χώλαινε και ήταν πολύ epic η σκηνή που πλησίαζα φορτωμένος κόντρα στον άνεμο που άρχισε να δυναμώνει εκείνη την στιγμή. Προτού όμως μπω στο κέντρο για να παραδώσω, σκάει cutscene, τελειώνω το bossfight mission και επανέρχομαι στο chapter 12 δίχως να έχω πρόσβαση στον εξοπλισμό μου επειδή είχε πέσει το χειρικό δίκτυο. Και κάπως έτσι, έμεινα χωρίς αρβύλες για να παραδώσω ένα δέμα πάλι στην άλλη άκρη (Capital Knock city) με αποτέλεσμα ο Sam Bridges να κουτσαίνει συνεχώς και η βροχή χρόνου να καταστρέφει το φορτίο. Έκανα 4-5 απόπειρες χωρίς αποτέλεσμα.

Και κάπως έτσι, δεν τελείωσα ποτέ το Death Stranding και για κάποιο λόγο δεν μου πάει η καρδιά ούτε τον τερματισμό να δω στο youtube. Δεν νομίζω να το ξαναπροσπαθήσω, ήδη αφιέρωσα 70 ώρες στο παιχνίδι το οποίο πραγματικά το απόλαυσα όμως τελικά μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση με το θέμα που αντιμετώπισα. Ενώ κατά την διάρκεια του παιχνιδιού η λογοδιάρροια των Heartman & Deadman δεν είχε σταματημο, στο τέλος κατάφεραν να με αφήσουν ξεκρέμαστο. Δεν θυμάμαι να με προειδοποίησαν να προετοιμαστώ κατάλληλα πριν την αποστολή, όπως συνέβη για παράδειγμα στο Miles Morales που σε προειδοποιεί για τις αναβαθμίσεις πριν την τελευταία αποστολή.

Και είχα οργανωθεί για την συνέχεια και για μετά τον τερματισμό, στήνοντας ένα δίκτυο για τις μετακινήσεις μου ιδανικά με αρκετό κόπο, στήνοντας διάφορες τροχαλίες έτσι ώστε να μεταφέρομαι σε χρόνο dt σε όποιο σημεία θελήσω ειδικά στα ορεινά μέρη για να εξυπηρετώ τις παραγγελίες. Μπορεί ο "I don t give a s..." Sam Bridges, στην πορεία να γίνεται το παιδί για όλα τα θελήματα, όμως κατά κάποιον τρόπο ο τίτλος καταφέρνει να παρασέρνει και τους παίκτες να επιχειρήσουν να ενώσουν τον κόσμο ξανά. Έτσι και εγώ δεν αισθανόμουν ότι έκανα αγγαρεία καθώς φρόντιζα συνέχεια να εξυπηρετώ αρχικά τις παραγγελίες του συμπαθή γέροντα, όπως και άλλων στην συνέχεια χαρακτήρων και να νοιάζομαι πραγματικά για τον κόσμο του παιχνιδιού και να στέλνω πάντα δέματα για να τους εξυπηρετήσω, έστω και με τα robot. Πολύ καλό παιχνίδι, πολλά υπέροχα gadget, θαυμάσιος κόσμος, αρκετά immersive, φοβερή ιστορία όπως και όλοι οι χαρακτήρες ειδικά του main story είχαν τρομερό ενδιαφέρον, όμως δυστυχώς μου φύλαξε για το τέλος μια δυσάρεστη έκπληξη.

Για την ιστορία, το DT το έπιασα τον περασμένο Μάρτιο στο πρώτο lockdown, κόλλησα στο σημείο που σας ανέφερα κανα διήμερο πριν την κυκλοφορία του TLOU II και μετά ακολούθησαν διακοπες, στη συνέχεια το Ps5 και σήμερα δεν είμαι διατεθειμένος να το προσπαθώ ξανά.

Και να κάνουμε λίγο χαβαλέ, δεν ξέρω πόσοι από σας έχετε ακούσει κασέτες του Χάρυ Κλύνν. Σε μία από αυτές, ένας δημοσιογράφος έπαιρνε συνέντευξη στον κύριο Τραμπάκουλα για ένα ιπτάμενο δίσκο που προσγειώθηκε στο μαντρί του. Ο κύριος Τραμπάκουλας κατά την διάρκεια της συνέντευξης, ανέφερε συνέχεια ότι δεν μπόρεσε να δει το αντικείμενο από κοντά, γιατί όταν πλησίασε, χτύπησε κατά λάθος το κεφάλι του στην πόρτα και ζαλίστηκε και λιποθύμησε. Όταν ο δημοσιογράφος κλείνοντας την συνέντευξη τον ρώτησε τι θα συμβούλευε τους ακροατές που τον άκουγαν εκείνη την στιγμή, ο κύριος Τραμπάκουλας απάντησε ότι θα πρέπει να προσέχουν την πόρτα. Αυτό που θα συμβούλευα όποιον ασχοληθεί με τον τίτλο, είναι να χει μαζί του πάντα ένα δεύτερο ζευγάρι αρβύλες.