Kαι φτάνω επιτέλους στο τέλος...!
Και είμαι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσω ό,τι χειρότερο μου επιφυλάσσει η μοίρα. Και βλέπω έναν... σχεδόν red knight...
Ο οποίος μετά από 5 προσπάθειες τον παρατάω όχι γιατί αντιλαμβάνομαι ότι αργά ή γρήγορα "τον έχω" και χωρίς άγχος αλλά γιατί με έχει πιάσει γέλιο με τις φιγούρες του.
Μα διπλή πιρουέτα? ανάποδο σάλτο?? Να βγάζει staff για να με πολεμήσει από απόσταση? Πιο πολύ για πυρομανή sorcerer μου κάνει παρά sword fighter.
Ξεπερνάω τα περί ατελείωτου stamina-range-damage. Αυτό υπάρχει στα πιο πολλά bosses και απλά δείχνει έλλειψη φαντασίας.
Οταν πολεμούσα το curse rotted greatwood λίγο μετά την αρχή προσπαθούσα να χτυπήσω τα π@π@ρια ενός τεράστιου κινούμενου δέντρου --->
Ξεκίνησε καλά το παιχνίδι. Λίγο πριν τη μέση είχα ψιλοβαρεθεί. Στο irithyll of boreal valley είπα εδώ είμαστε, απογειώθηκε επιτέλους. Στο archdragon peak το ευχαριστήθηκα.
Και μετά soul of cinder..
Δεν με βλέπω για 2ο playthrough. Το dlc πάντως θα το κάνω οπωσδήποτε.
Reply With Quote
Bookmarks