Συνθήκες εργασίας στις δουλειές μας.

[Lefteris_X]

Δεν καταλαβαίνω γιατί αναμοχλεύουμε τα ίδια και τα ίδια επί σειρά σελίδων.

Το θέμα είναι πάρα, μα πάρα πολύ απλό, τουλάχιστον όπως το βλέπω/κρίνω.

Επαγγέλματα που ήταν και είναι γνωστό ότι ΔΕΝ εργάζονται πενθήμερο 40ωρο, είναι σαφές ποια είναι. Κρίνεις και επιλέγεις (αν βέβαια τη σήμερον ημέρα μπορείς να επιλέξεις).

Ακολούθως, επαγγέλματα και λειτουργήματα (όπως κανονικά λέγεται ο "γιατρός", "αστυνομικός" κλπ), που είναι με βάρδιες και δεν ακολουθούν αργίες, σαββατοκύριακα, είναι επίσης γνωστά.

Αντίστοιχα, ελεύθεροι επαγγελματίες / καταστηματάρχες σε επιχειρήσεις εστίασης και όχι μόνο (από καφετέριες, σουβλατζίδικα και χώρους φαγητού έως ζαχαροπλαστεία και ανθοπωλεία), είναι ΕΠΙΣΗΣ γνωστό ότι δουλεύουν ΚΑΘΕ μέρα. Γνωστό επί σειρά δεκαετιών.

ΌΜΩΣ: Μαγαζιά και επιχειρήσεις που επί σειρά δεκαετιών εργάζονται Δευτέρα - Σάββατο, με το γνωστό ωράριο της τελευταίας 20ετίας, ε, χέσε με, το να αλλάζει το καθεστώς με το στανιό και με τον Έλληνα αφεντικό / κρίση / αδυναμία του υπαλλήλου να αντισταθεί = απόλυση..........δεν χρειάζεται (κατ' εμέ) ΚΑΝ να το συζητάμε. Αναφέρω "ωράριο τελευταίας 20ετίας" γιατί ως επίσης καρα-γνωστό τα καταστήματα στην Αθήνα (που ζω και ξέρω) για πολλές δεκαετίες Δευτέρα και Τετάρτη ήταν ανοιχτά μέχρι τις 14:30, ενώ Τρίτη - Πέμπτη - Παρασκευή ήταν κλειστά από τις 14:30 έως τις !7:30. Το δε Σάββατο έκλειναν στις 15:00. Όμως από το 1994/5 περίπου, εφαρμόστηκε το λεγόμενο "συνεχές ωράριο" με το στανιό, που ΓΑΜΗΣΕ κάθε υπάλληλο (τα έζησα ως νεαρός, παράλληλα φοιτητής και εργαζόμενος κατά περιόδους όποτε προλάβαινα). Κανέναν δεν ρώτησαν, ουδείς υπάλληλος μπορούσε να πει κάτι, εφαρμόστηκε με τον βούρδουλα ("αν σου αρέσει, αν όχι φύγε από τη δουλειά θα πάρω άλλον). Διόλου τυχαίο ότι λίγους μήνες μετά το 1995 άρχισαν να ξεφυτρώνουν οι πρώτες μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων τεχνολογίας. ΔΙΟΛΟΥ περίεργο.

Ακόμα βρίσκετε κάτι άξιο ανάλυσης;

Νταβατζηλίκι στο 100%. Τώρα τα περί πολιτών και προβάτων, άσχετα με το αν ισχύουν ή όχι, πιστεύω ότι στα παραπάνω όπως ακριβώς τα παρέθεσα είναι περιττά.

Αποφάσισες να είσαι αστυνόμος; Δεν θα διαμαρτυρηθείς για τις βάρδιες και μεταθέσεις. Στρατιωτικός; Τα ίδια. Γιατρός; Περίπου τα ίδια.

Μήπως είπες να είσαι μισθωτός υπάλληλος γραφείου; Δευτέρα - Παρασκευή 40ωρο (αγανάκτησε αν θες για τις υπερωρίες που δεν πληρώνεσαι, άσχετα αν θα πάρεις τα @@ μου πλέον). Ζαχαροπλάστης, σουβλατζής, σερβιτόρος; Δεν πρέπει να διαμαρτύρεσαι γιατί ήξερες το καθεστώς από την εποχή του παππού σου. Έγινες πωλητής / υπάλληλος, τέλος πάντων εργαζόμενος σε κατάστημα λιανικής, που ήξερες το ωράριο; Ωραία, μην διαμαρτύρεσαι. Τώρα όμως; Τώρα που σου λένε "γιατί έτσι αποφασίσαμε θα εργάζεσαι και Κυριακή", τώρα τι θα κάνεις ότι ξέρεις, πως την στιγμή που θα διαμαρτυρηθείς θα πέσει πούλος από το αφεντικό;

Οπότε προτείνω (δεν επιβάλλω) να μην το κουράζουμε περαιτέρω με ανούσιες και δήθεν περιεκτικές σοφιστείες. Τα πράματα, κατά την δική μου οπτική γωνία, είναι απλά. Πολύ απλά.