Συνθήκες εργασίας στις δουλειές μας.

[Lefteris_X]

Θυμάμαι κάτι ωραίες εποχές, που ΜΟΛΙΣ είχε έρθει το "συνεχές ωράριο". Ακόμα δεν είχαμε Κυριακή να δουλεύουμε.

Εντούτοις:

το τσουτσούνι που τρως ΟΛΗ μέρα όρθιος από τις 07:30 που φτάνεις στο μαγαζί, να το ανοίξεις, σκουπίσεις, πλύνεις και γενικότερα περιποιηθείς.......και στις 8 το ανοίγεις και επίσημα. ΣΕΡΙ χωρίς ΚΑΝΕΝΑ διάλειμμα, ούτε μεσημέρι διακοπή (όπως ήταν με το μη-συνεχές), ούτε τίποτα. ΣΕΡΙ μέχρι τις 20-20:30 το βράδυ, που σημαίνει 21-21:30 μέχρι να κάνεις τα απαραίτητα συμμαζέματα (ταμείο, τσεκ το inventory, κλπ). Δηλαδή; Δευτέρα - Παρασκευή 07:30 με 21:30. Και το Σάββατο: 07:30 με 16:00 (κλείσιμο στις 15:00-15:30 ανάλογα τον κόσμο και μετά απαραίτητες εργασίες για το κλείσιμο). Όποιος έχει εργαστεί, έστω και ως νεαρός όπως εγώ (εννοώντας ότι τότε παίζει αστείρευτη ενέργεια/αντοχή) σε τέτοιες συνθήκες, ξέρει ΠΑΡΑ πολύ καλά τι εστί "φιστίκι". Παρακαλώ λοιπόν, όποιος συνφορουμίτης δεν έχει βιώσει στο πετσί του ακριβώς 100% ΙΔΙΑ κατάσταση, ας μην επιχειρηματολογεί για το πόσο παλούκι είναι - πόσο μάλλον τώρα που μπαίνει στον "χορό" και η Κυριακή.

Κυριολεκτικά, δεν έχεις χρόνο ούτε για να κλάσεις. Προσπαθούσα να ανακαλύψω που είναι ο απαραίτητος χρόνος για διάβασμα για την σχολή μέσα στο 24ωρο, αφού είχα τελειώσει με την εργασία........αλλά δεν έβρισκα. Πήγα να το παλέψω διαβάζοντας μετά, δηλαδή από τις 22:30 το βράδυ κ' έπειτα, το ψιλο-κατάφερα για 5-6 μέρες, μετά όμως απλά "δεν". Δεν τράβαγε το καράβι με ΤΙΠΟΤΑ. Όλα ήταν σκατά στην καθημερινότητά μου: δεν είχα χρόνο για να κάνω το οτιδήποτε: έκοψα τον αθλητισμό, με την κοπελιά όλο μανούρες (και με το δίκιο της, δεν την έβλεπα σχεδόν ποτέ), με την σχολή το διάβασμα είχε φορτωθεί στον κόκορα και λέξεις όπως "ξεκούραση", "ανεμελιά φοιτητική", "ζωή ξένοιαστη, νεανική" είχαν πάει περίπατο.

Αντικαταστήστε τώρα όλα τα τελευταία, που αναφέρονταν σε άτομο 19-20 ετών.......σε άτομο 28-30 ετών, που έχει οικογένεια. Δουλεύει στις ίδιες συνθήκες με τότε, του προσθέτουν και από πάνω την Κυριακή. Μισθός: πείνας. Τήρηση προβλεπόμενων μισθολογικών συνθηκών; @@δια. Χρόνος προσωπικός; @@. Ψυχολογία (κατ' επέκταση) : @@. Υγεία (πάλι κατ' επέκταση) : @@. Ποιότητας οικογενειακής ζωής: ανύπαρκτη.

Τι συζητάμε ακόμα; (ρητορική η ερώτηση)

α, ναι ξέρω: συζητάμε, υπό την νοοτροπία "φάε όποια σάρκα μπορείς, ακόμα και την δική σου, ειδάλλως ο διπλανός ο άνεργος, που είναι στην ανέχεια, θα δεχτεί να τα υποστεί ΟΛΑ αυτά, προκειμένου να φάει ένα καρβέλι ψωμί, δια του ελεεινού μισθού που θα λάβει". Ωραία. Είμαι στο κλίμα πιστεύω. ΟΚ. Όλα, καλά. Προχωράμε μπροστά. Έτσι πρέπει. (βλέπετε έχω αποστηθίσει διάφορες ατάκες, ώστε να είμαι εντός του κλίματος).

Παράλληλα: έχω χεσμένο τον όποιο συνδικαλιστή, που τα ξύνει και εν γένει τα έξυνε, που ζει παπαρολογώντας επί χρόνια εις βάρος όλων, που λαμογιο-πράττει καθαρά για εξυπηρέτηση συμφερόντων. Το αυτό, για τον όποιο καριόλη επιχειρηματία, αφεντικό, μαγαζάτορα. Το αυτό και πάλι, για τον όποιο Υπουργό που δεν έχει ιδέα από πραγματικές συνθήκες εργασίας, εδώ και δεκαετίες.

Carry on, δεν θέλω να διακόπτω την ροή.