Συνθήκες εργασίας στις δουλειές μας.

[Lefteris_X]

εμ, εδώ είναι όλο το ζουμί: κάποιοι μπορούν να ζήσουν εκτός Ελλάδας, κάποιοι όχι. Και όταν λέω "όχι" το εννοώ 100%.

όπως εγώ: έχω επισκεφθεί Παρίσι, Λονδίνο, ΝΥ και έχω ζήσει τόσο όσο χρειάστηκε για να καταλάβω ότι το στυλ ζωής, οι ρυθμοί, η ζωή, το φαγητό και οι νοοτροπίες είναι εντελώς παντελώς εκτός (και πολύ μάλιστα) των ορίων μου. Πχ. στο Λονδίνο, με το που βγήκα από το Χήθροου και είδα τον κωλο-καιρό (1997), είπα με την μια στον φίλο και συνάδελφο που είχαμε ταξιδέψει μαζί "αν το δέχεσαι, κάνουμε μεταβολή, ξαναμπαίνουμε Χήθροου, μέσα στο 1ο αεροπλάνο και επιστροφή Αθήνα - χωρίς πλάκα." ΤΟΣΟ πολύ απαίσια αίσθηση έλαβα. Η οποία απαίσια αίσθηση, εκτοξεύτηκε στο άπειρο, όταν γεύτηκα τα άγευστα φαγητά (σούπες, κρέπες, fish n chips, τσάι, κλπ αγγλικά φαγητά δεν τα τρώω ούτε με σφαίρες), το ότι πουθενά δεν είδα τον κλασικό φούρνο να πάρω ψωμί (τοστ δεν το θεωρώ ψωμί), οι σαλάτες είναι άθλιες, καφές πουθενά γιατί δεν έχει καφετέριες (όπως στην Ελλάδα), ενώ ο ανύπαρκτος Ήλιος απλά με "σκότωσε" ψυχολογικά.

Παρίσι; Μια από τα ίδια, με εξαίρεση τον Ήλιο.

ΝΥ; Μου άρεσε αρκετά, αλλά ρε φίλε για να ζήσω όπως θέλω εκεί (που θα προσεγγίζει το στυλ που ζω την Ελλάδα), χρειάζομαι ΠΑΡΑ πολλά χρήματα.

Τέλος, οι άνθρωποι και στις 3 πόλεις, μου φάνηκαν ΤΕΛΕΙΩΣ εκτός των "νερών" μου.

Για να μην το λέω σε κάθε ποστ, ΔΕΝ τσουβαλιάζω τα πάντα και τους πάντες: με τις γενικεύσεις περιγράφω την αίσθηση που έλαβα από την εμπειρία μου στις 3 αυτές πόλεις.

Οπότε για εμένα: ή μένεις εδώ και ζεις σε εργασιακό γκούλαγκ ή πας έξω, βρίσκεις άρτιο εργασιακό περιβάλλον (ας το πούμε έτσι) και ζεις μια ζωή χάλι μαύρο.

Τοποθεσίες, με την έννοια του ταξιδιώτη, δεν με ενδιέφερε ποτέ να δω, ούτε φυσιοδίφης είμαι (πχ. σε ένα θρεντ που έχετε τραβήξει φωτό από διάφορα μέρη, ζήτημα να το έχω επισκεφθεί 1-2 φορές). Την κουλτούρα άλλου λαού, επίσης δεν με ενδιέφερε να γνωρίσω εις βάθος, καθώς δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να την προσεγγίσω, αφού είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με την δική μου. Το λοιπόν: όσοι μπορούν να αντέξουν το στυλ ζωής του εξωτερικού, αλλά έχουν και τα απαραίτητα προσόντα για καλών αποδοχών εργασία, ας πάνε έξω. Οι υπόλοιποι, που θα παραμείνουμε Ελλάδα, καλό θα είναι να αρχίσουμε να πατάμε πόδι (το λιγότερο) και να αντιδράμε στην εργασιακή αθλιότητα που ζούμε. Ειδάλλως, προτιμώ Ελλάδα και συσσίτιο. Εξωτερικό με καλή δουλειά και με τη ζωή "σε συσσίτιο" (γιατί έτσι την βίωσα με τα δικά μου μέτρα και σταθμά), όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω. Χωρίς ούζο, κρασί, σουβλάκι, παστίτσιο, μουσακά, σπετσοφάι, γαύρο, ψαράκια, ιμάμ μπαϊλντί, ντομάτες γεμιστές, παρέα - χαβαλέ, παραλιακή ταβερνούλα, στέκια, σόρρυ, αλλά δεν μπορώ να ζήσω. Έστω και αν τα κάνω 1 φορά το μήνα πλέον. Μπουρδέλο η Ελλάδα, αλλά κάποια πράματα δεν μπορώ να τα σβήσω από την ψυχή μου. Έτσι μεγάλωσα, μου αρέσει όπως μεγάλωσα και δεν το αλλάζω ούτε με τόννους χρυσού να μου τάζουν στο εξωτερικό να πω την αλήθεια. Και όχι, το να επισκέπτομαι την Ελλάδα που και που ή συχνά, ώστε να ζω τα παραπάνω, σόρρυ αλλά το θεωρώ υποκατάστατο, που δεν μπορώ να αποδεχτώ ως στυλ ζωής.

EDIT: έχοντας καταγωγή μισός από Μάνη και μισός από Σμύρνη, ειλικρινά απέχω από πάσα ευρωπαική / USA νοοτροπία στυλ ζωής και συμπεριφοράς ανθρώπων. Και όταν λέω "καταγωγή" δεν εννοώ από που κρατάει η σκούφια μου, αλλά ΟΛΟ το πακέτο: φαγητά, κουλτούρα, συσχετισμούς μεταξύ αντρών-γυναικών, συμπεριφορές εν γένει, ταμπεραμέντο (πχ. με τον ευερέθιστο χαρακτήρα που έχω, "δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου" / "δεν αφήνω τρίχα να πέσει κάτω" ή σφαγμένο θα με βρουν ή φυλακή θα πάω στο εξωτερικό, λολ)