Οι αγγαρείες, ως κλασική Ροκσταρ, σου ανεβάζουν κάποιες δυνατότητες πολύ πιο γρήγορα = το παιχνίδι αποκτά "φυσιολογική" ροή με αυτές.

Δηλαδή: ποτέ μου δεν αντιμετώπισα πρόβλημα με τυχαία εχθρικά encounters καθώς είχα πάντα μια 5σφαιρη (ή 6σφαιρη; ) καραμπίνα ανά χείρας και με το παραμικρό πατούσα το Dead Eye (είχα όμως αρκετό dead eye από την αρχή, επειδή ακριβώς έκανα τις αγγαρείες).

Ξεκίνησα με ένα άλογο, καπάκι είδα ότι έχω το DLC άλογο και μετά από κάποιες (λίγες) ώρες, επειδή είχα μαζέψει λεφτά αρκετά αγόρασα ένα αρκετά καλό άλογο. Λίγο πιο κάτω σε στατς (ελαφρώς) από Arabian. Με το δε Arabian δεν ασχολήθηκα ποτέ. Έβαλα και σπέσιαλ αξεσουάρ στο άλογό μου = τερμάτισαν τα στατς του.

Ε, μέχρι το τέλος του παιχνιδιού αυτό το άλογο είχα. Δεν μου πέθανε πατέ.

Πάντα επάνω μου είχα κάθε λογής "γιατρικά", τροφές και πυρομαχικά. Γιατρικά τόσο για εμένα όσο και για το άλογο. Τροφή για εμένα και το άλογο. Σφαίρες express αλλά και διάφορες άλλες.

Από σχετικά αρχή του παιχνιδιού.

Διότι το (δήθεν) "μυστικό" της Ροκσταρ κρύβεται στις αγγαρείες, στα random encounters και στα random events που ανακαλύπτεις ΜΟΝΟ αν περιπλανάσαι όσο πιο πολύ μπορείς εκτός των main missions.
Αν κάνεις αυτά, τότε σου δίνει χρήματα, γιατρικά, όπλα, διάφορες πληροφορίες κλπ, όπου όλα αυτά μαζί σου κάνουν την ζωή (ροή του παιχνιδιού) πολύ πιο απολαυστική και συνάμα εύκολη.

Βέβαια, το "απολαυστική" ομολογώ πως ερμηνεύεται κατά το δοκούν. Αυτό που για εμένα είναι απολαυστικό για κάποιον άλλον μπορεί να είναι βαρετό ή/και εκνευριστικό.

Το παιχνίδι σαν αναλογία μπορώ να το θέσω ως εξής: υπάρχουν παιχνίδια "σφηνάκια" (γρήγορη δράση, γρήγορα kills, γρήγορα αποτελέσματα), υπάρχουν παιχνίδια "μπύρες" (απλά στο gameplay, απλά στην πολυπλοκότητα, προσβάσιμο gameplay και με ελαφρό στόρυ), υπάρχουν και παιχνίδια "ουίσκι malt" (που θέλουν το χρόνο τους, που έχουν βάθος, που έχουν στόρυ και ποικιλία mechanics και σε κάνουν rewarded μετά από αρκετές ώρες).............και υπάρχει και το RDR2 που είναι "τρομερά παλιό μπράντυ" (που έχει τον εντελώς δικό του τρόπο να σε "ταίζει" με πληροφορίες, περιοχές, δυνατότητες, χαρακτήρες, τρόπο παιξίματος γρήγορο, αργό, μεστό, αντιδραστικό, όπως θες).

Υπάρχει όμως μια "ειδοποιός" διαφορά στο RDR2: ανάλογα πως θα το παίξεις, το μπράντυ μπορεί να γίνει έως και ουισκάκι μπέρμπον, δηλαδή καλό έως καλούλι αλλά σε καμία περίπτωση παλιό μπράντυ και φυσικά αυτή την εντύπωση θα σου αφήσει ως παιχνίδι. Μπορείς επίσης να το παίξεις στο "πόδι" ή όπως λέω "λαίμαργα" και να μην ασχοληθείς με τίποτα άλλο πέραν του στόρυ αυστηρά. Τότε θα μετατραπεί σε "ψαγμένη" μπύρα............αλλά όπως και να έχει θα είναι μια.......μπύρα έστω και κάποιας αξίας. Όμως θα απορήσει ο gamer "μα καλά; τόσο διθυραμβικά σχόλια για μια........ψαγμένη μπύρα; "

¶ρα λοιπόν, το παιχνίδι προσφέρει ελευθερία προσέγγισης και τρόπου που θα το διαχειριστείς.
Ανάλογα θα "διαχειριστεί" λοιπόν και το παιχνίδι, αυτό που θα σου προσφέρει.