Originally Posted by
StamatisGian
Παρακολουθώ το παρών θέμα σχεδόν από τότε που ξεκίνησε εδώ στο forum μας (δεν παρακολουθώ κανένα άλλο forum και έρχομαι εδώ μόνο και μόνο για το playstation3 community που έχει δημιουργηθεί εδώ) και δεν θέλω να εκφέρω άποψη για το συγκεκριμένο θέμα και γι' αυτό δεν έχω πει τίποτα εδώ μέχρι τώρα. Πιστεύω ότι τόσο σοβαρά θέματα, όπως αξίες, πιστεύω, ηθικές αρχές και ίσως πολιτικές πεποιθήσεις (και ας μην έχω "ενταχθεί" ενεργά κάπου μέχρι τώρα και ούτε θέλω γιατί απλά τους θεωρώ όλους λίγο-πολύ λάθος) είναι καλύτερα να γίνονται σε face-to-face συζητήσεις γιατί (και όπως μπορεί να έγινε εδώ) κάποια πράγματα είναι εύκολο να παρερμηνευτούν και να προκληθεί "κακοχαρακτηρισμος". Και επίσης άσε που πιστεύω πως ο κάθε (συγγνώμη για την έκφραση, δεν αναφέρομαι πουθενά συγκεκριμένα) παπ*ρας μπορεί να πει ό,τι θέλει πίσω από μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο.
Αυτό που με κάνει να γράψω εδώ είναι το εξής περιστατικό που μου συνέβη χτες το πρωί. Ξεκίνησα νωρίς να πάω στη δουλειά (είμαι φοιτητής και μιάς και είναι κλειστά όλα είπα να δουλέψω και πρωί) και πηγαίνοντας στο σπίτι του θείου μου για να φύγουμε, είδα ένα παιδάκι, γύρω στα 14-15 τον έκοψα, στο δρόμο, το οποίο είχε στα χέρια του ένα πανό. Πραγματικά μου έκανε εντύπωση ένα τόσο μικρό παιδί να κρατάει στα χέρια του κάτι τόσο βαρύγδουπο όπως ένα πανό διαμαρτυρίας, και το λέω αυτό γιατί όταν είσαι 14 όχι απλά δεν έχεις ακόμα ιδέα του τι ακριβώς γίνεται γύρω σου στα πολιτικά-ηθικά-αξιοκρατικά-κτλ θέματα, πόσο μάλλον για να εκφέρεις και άποψη (με αυτό τον τρόπο) σε τέτοια θέματα, αλλά για να το πω ωμά, δεν ξέρεις που πάνε τα τέσσερα.
Τον σταμάτησα στο δρόμο και του είπα: "Ρε μεγάλε, καλημέρα. Που πας 6:30 το πρωί με αυτό στα χέρια σου;". Μου απαντάει ο πιτσιρικάς: "Έχει πορεία διαμαρτυρίας σήμερα και θα πάω κι εγώ! -με πολύ ενθουσιασμένο ύφος μπορώ να πω- Θα κλείσουμε όλους τους κεντρικούς δρόμους.". Τον ρώτησα ξανά "Στα χέρια σου τι κρατάς;" και μου λέει "Ένα πανό είναι για να κρατάω στην πορεία". Τον ρωτάω "Τι γράφει ρε συ πάνω το πανό;" Και, δυστυχώς, προς μεγάλη μου θλίψη, μου απάντησε: "Δεν ξέρω, η μαμά μου μου το έφτιαξε και μου είπε να το κρατάω ψηλά για να φαίνεται."
Καθένας αποκωδικοποιεί το άνωθι περιστατικό όπως θέλει και, ίσως, όπως τον έχουν μάθει να θέλει.