Με χαλασε πολυ το ποσο υπερβολικα χαρουμενοι ηταν που πανε στον πολεμο. Ναι κατανοω το θεμα της προπαγανδας και τι ρολο παιζει. Ναι δεχομαι να εχεις ενα Α excitement οτι πας να πολεμησεις για την πατριδα σου. Να χασκογελας ομως ολη την ωρα και να συμπεριφερεσαι λες και ειναι the best shit ever το γεγονος οτι πας στον πολεμο, με κανει να νιωθω οτι εισαι ηλιθιος. Δεν δεχομαι οτι τα παιδια αυτα παρουσιαστηκαν σαν να μην εχουν εστω μια στοιχειωδη αισθηση οτι στον πολεμο.... πεθαινει κοσμος... δλδ ετσι οπως τους παρουσιασε αυτο ενιωσα. "γιουυυυπιιιι Παρισι σου ερχομαστεεεε"
Προφανως κανεις μας ουτε κι εγω που εχω διαβασει εχω δει ταινιες κλπ δεν μπορουμε να αντιληφθουμε την πραγματικη φρικη του πολεμου απο τον καναπε του σπιτιου μας ή την φαντασια μας. Αλλα ρε φιλε ελεος, το 4αχρονο παιδι μου ξερει οτι στον πολεμο σκοτωνονται ανθρωποι και οτι δεν ειναι ωραιο πραγμα.
Πως αυτοι οι 18αχρονοι εκαναν λες και κερδισαν το λοττο δεν μπορω να το χωνεψω με τιποτα. Σου λεω μου κατεστρεψε την ταινια...και ειναι αμαρτια γιατι πραγματικα διορθωνεται αυτο το λαθος τοσο μα τοσο ευκολα. Δειξε οτι ειναι excited σε ενα βαθμο, οτι θελουν να πολεμησουν για τη χωρα τους, αλλα οχι και να πλεουν σε πελαγη ευτυχιας και να παιζουν "chicken game" με το θεμα του enlistment "τι ακομα δεν υπεγραψες? χαχα κοτα, παιδι της μαμας..." ε τι ειναι αυτα τωρα...
Αλλο ενα βεβαια πραγμα που με χαλασε λιγο ηταν το τελος που ο πρωταγωνιστης ενω ειχαν μεινει ελαχιστα λεπτα αποφασισε να παει πρωτος πρωτος στην σειρα και οχι να μεινει στις λιγο πιο πισω σειρες. Βεβαια μπορεις να το δεις και λιγο σαν αυτοκτονια, αλλα απο την αλλη ο σκηνοθετης κανει προσπαθεια να σου πει "κοιτα για τοσα λιγα δευτερολεπτα τι εγινε"¨αρα δεν μπορω να δεχθω την αυτοκτονια ως εξηγηση στην προκειμενη φαση διοτι δεν ταιριαζει με την σκηνοθετικη επιλογη, οποτε ο πρωταγωνιστης για δευτερη φορα στην ταινια μου θυμησε οτι ειναι ολιγον... "ηλιθιος"...