Θα ηθελα να γραψω δυο πραγματα για τη σειρα Breaking Bad, αφου ολοκληρωσα ενα μεγαλο κομματι της.
Ποτε δεν ημουν ιδιαιτερος "οπαδος" σειρων. Οκ, στα παιδικα μου χρονια, οπως ολοι, εβλεπα σειρες και μετα κατεβαινα στη γειτονια μου για να παιξω και, παραλληλα, συζηταγαμε ολη η παρεα τα νεα κολπα του Μαγκαϊβερ, τα κατορθωματα του Μαικλ Ναϊτ, το νεο καταραμενο αντικειμενο στη σειρα Παρασκευη και 13 και αλλα πολλα, απλα τωρα αυτα μου ερχονται γρηγορα γρηγορα στο μυαλο. Αυτο που μας "γεμιζε" τοτε ηταν η αδιακοπη περιπετεια και στα παιχνιδια μας μιμουμασταν τους ηρωες των σειρων και τσακωνομασταν για το ποιος θα ειναι ποιος.
Παντα, ομως, η πραγματικη μου αγαπη ηταν οι ταινιες. Και αυτο γιατι εκει εβλεπα οτι επεφταν τα μεγαλα ποσα για υπερπαραγωγες και, γενικοτερα, με μαγευε η σκοτεινη αιθουσα και οι κοσμοι που δημιουργουνταν μεσα σε αυτη. Τις σειρες τις εβλεπα παντα σα κατι το υποδεεστερο , αφου, ακομα και μικρος που ημουν, εβλεπα οτι εκει δεν "επαιζε" τοσο χρημα οσο στις "μεγαλες" ταινιες του σινεμα. Ετσι, λοιπον, τις θεωρουσα "δευτερες".
Βεβαια, οπως ολοι γνωριζετε, αυτο αλλαξε στη συνεχεια. Πλεον, οι σειρες αρχισαν να εχουν αλλη δυναμικη και αυτο δεν ειχε να κανει μονο με τα χρηματα που ξοδευονταν γι'αυτες. Πλησιαζαν -και γιατι οχι ξεπερνουσαν- τα μεγαλα τους αδελφια στο σινεμα. Ταυτοχρονα ωριμαζα κι εγω σαν ανθρωπος και δε ζητουσα, πλεον, αστειρευτη δραση μονο. Με αγγιζαν τα κοινωνικα προβληματα που εθιγαν, το υπερφυσικο, η διαπλαση των χαρακτηρων, η φωτογραφια (ε, ναι...) και πολλα αλλα που τωρα τα εκτιμουσα διαφορετικα. Ετσι εγινα φανατικος "οπαδος" των σειρων, αρκει και αυτες, φυσικα, να ανταπεξερχονταν σε αυτο που ηθελα να δω. Και, τελευταια, ειναι τοσες πολλες (ευτυχως).
Το Breaking Bad ειναι η σειρα που παρακολουθω τελευταια. Ξεκινησε με ενα ενδιαφερον επεισοδιο, δυο ενδιαφεροντα επεισοδια και οσο περναγαν τα επεισοδια, γινοταν ολο και πιο ενδιαφερουσα σα σειρα γενικοτερα. Περιγραφει μια κατασταση που θα μπορουσε καλλιστα να αποτελει -οκ, με μια μικρη δοση υπερβολης- μια αληθινη ιστορια. Το "υπερβολη" το εγραψα, γιατι, οπως καταλαβαινετε, προκειμενου μια σειρα να μην ειναι βαρετη και να "τρεχει", απαιτειται ενα ευφανταστο σεναριο. Ομως, αυτη η σειρα σε κανει να βουτας κατευθειαν στον κοσμο των ναρκωτικων και εκει, πιστεψτε με, δεν υπαρχει καμια υπερβολη στον τροπο που προβαλλει η σειρα το θεμα. Ποτε δε περιμενα οτι ενα τετοιο σεναριο θα μπορουσε να με απορροφησει τοσο πολυ. Ωστοσο, η κλιμακωτη αλλαγη στις προσωπικοτητες των χαρακτηρων (ιδιαιτερα σε αυτους των δυο πρωταγωνιστων) ειναι απλα ασυλληπτη. Βλεπεις να κτιζονται μπροστα σου συναισθηματα, να αλλοτριωνονται προσωπικοτητες -ή μηπως απλα οι πρωταγωνιστες "βγαζουν" τον πραγματικο τους εαυτο;- και να καταλαβαινεις τι ειναι δυνατο να κανει ενας ανθρωπος με δεδομενες καποιες καταστασεις. Οσοι εχουν παρακολουθησει τη σειρα, καταλαβαινουν απολυτα τι θελω να πω. ΒλεπουμεΑυτο που με κανει να προβληματιζομαι και θα ηθελα και τη δικη σας γνωμη, ειναι οτι η σειρα καταφερνει να σε κανει να δεθεις με τους πρωταγωνιστες, παρολο πουSpoiler!Μια ασταματητη ηθικη καταπτωση που εσυ καταληγεις να την υποστηριζεις και να φοβασαι για την τυχη τους. Και λεω εγω τωρα... Μηπως τελικα ολοι εχουμε ενα "κακο" εαυτο τον οποιο ποτε δεν εκδηλωνουμε λογω των ηθικων φραγμων (θα θελαμε ομως); Γι'αυτο δε θελουμε το κακο του Γουολτερ, εν προκειμενω; Ειναι απιστευτες οι διακυμανσεις που περνα ο θεατης μαζι με τους χαρακτηρες. Τι να πω... Ειναι η πρωτη φορα που σειρα εχει καταφερει να με κανει να συμπασχω στην κυριολεξια με τους επι της οθονης δρωντες.Spoiler!Ειναι απιστευτο το πως δημιουργουνται και σε εσενα το θεατη, ταυτοχρονα, ολα αυτα τα συναισθηματα.Spoiler!
Επισης, δε μπορω να παραβλεψω την καταπληκτικη αποδοση του συνολου των ηθοποιων. Δε βλεπω να υστερει καποιος, κατι που κανει τη σειρα ακομα που φυσικη και, ως εκ τουτου, πειστικη.
Πραγματικα, θα μπορουσα να γραψω παρα πολλα ακομα, αλλα θα σταματησω των βερμπαλισμο μου για να παω να δω το πρωτο επεισοδιο του τριτου κυκλου. Δε με νοιαζει να γινει καλυτερο. Αν μεινει σε αυτο το επιπεδο, εγω θα ειμαι απολυτα ευχαριστημενος.
Υ.Γ. Μια απορια μονο. Σοβαρα, τι δε σας αρεσε στο τελος του δευτερου κυκλου; Προσωπικα, το βρηκα απολυτη συνεχεια των επεισοδιων που προηγηθηκαν και, μαλιστα, με εντονη συναισθηματικη κορυφωση.
