Πάει ο κολλητός μου με τη γυναίκα του διακοπές πριν από 10+ χρόνια. Κάθονται σε ένα καφέ όπου είναι τρεις τύποι και ένα τάβλι (δύο παίζουν ένας βλέπει). Περιμένουν γύρω στα 20' για να έρθει κάποιος για παραγγελία. Τίποτα. Αρχίζει και ανησυχεί ο φίλος μου. Είναι έτοιμος να σηκωθεί να πάει μέσα στο μαγαζί όταν ακούγεται ο χαρακτηριστικός ήχος του ταβλιού που κλείνει. Τότε σηκώνεται ο τύπος που βλέπει το παιχνίδι και πάει προς το τραπέζι τους.
Με τέτοια αντίληψη της ζωής δλδ μηδέν άγχος, είναι λογικό που έχουν ψηλό προσδόκιμο ζωής.

