σε hard το ειχα βγαλει με μολοτωφ, φευγουν οι δυο πρωτοι με την πρωτη, και οι αλλοι 3 με την δευτερη.Quote:
Originally Posted by euromaster
Printable View
σε hard το ειχα βγαλει με μολοτωφ, φευγουν οι δυο πρωτοι με την πρωτη, και οι αλλοι 3 με την δευτερη.Quote:
Originally Posted by euromaster
Στο survivor δεν εχω καθολου molotof και stealth με παιρνουν χαμπαρι.
Το τερμάτισα στο hard πριν λίγες μέρες. Νομίζω σε αυτό το επίπεδο πρέπει να το παίζει κάποιος γιατί στο normal είναι αρκετά εύκολο. Βέβαια το είχα παίξει και στο ps3. Από θέμα γραφικών και κίνησης η διαφορά είναι εμφανής. Αυτό που δεν μου άρεσε, το οποίο δεν είχα παίξει στο ps3, ήταν το dlc. Μεγάλη απάτη για να το πληρώσει κάποιος σαν έξτρα.
το παιχνίδι φοβερό, η ιστορία φοβερή, εξελίσσεται ΄αψογα.. πρέπει να είμαι κάπου στα μισά απο χτες που ξεκίνησα... but but but... μετα τα uncharted που τα τέλειωσα όλα δεν έχω καταφέρει να ασχοληθώ σοβαρά με 3rd person theme parks.. ίσως με κράξετε αλλά θα πω την γνώμη μου... η οποία είναι εντελώς προσωπική...
Δεν μπορώ πια τα παιχνίδια που σε κατευθύνουν προς μία κατεύθυνση και that's it, πιάνω τον εαυτό μου να κάνω max 1-1,5 ώρα sessions και το βγάζω... φοβερή ξαναλέω η ιστορία αλλα βλέπω ταινίες όταν θέλω ιστορία... θέλω πιο sandbox παιχνίδια (open world ) με ελευθερία κινήσεων και οοοοσο και τέλεια να είναι τα γραφικά και η ιστορία δε θα με κρατήσουν ( θα το τερμάτησε απλα 1 φορά και τέλος ).
Ελπίζω η ND στο U4 να κάνει open τον χάρτη όπως ακούγεται.
αυτα απο εμένα.
http://img3.wikia.nocookie.net/__cb2...s.com-5979.jpgQuote:
Originally Posted by dlevel
Εγώ αντιθέτως προτιμώ τέτοιου είδους παιχνίδια, semi-open οπου μπορείς και βλέπεις διάφορες περιοχες πάρα να είσαι σε μια πόλη και να τριγυρνάς γύρω-γύρω.
Δεν λέω οτι δεν μου αρέσουν τα open world τα οποια τα ευχαριστιέμαι(GTA και πρόσφατα το Watch Dogs) αλλά μου τρώνε πολλές ώρες και κάποια στιγμή νοιώθω οτι κάνω το ίδιο πράγμα.
οπως και είμαι fan πιο πολύ ενός παιχνίδιου απ'οτι μιας ταινίας, γιατί το παιχνίδι το "ζω" και μπαίνω πιο πολύ στο ρόλο από οτι σε μια ταινια.
Ας πούμε το Beyond ή τα Walking dead για μένα είναι ένα είδος "ταινίας" που μου αρέσει.Με δικές μου επιλογές.
Το Last Of Us μου άρεσε οπως ήτανε είχε πολύ εξερευνηση όταν το έπαιξα στο Ps3 μου πήρε 22+ ώρες για να το τερματίσω(τώρα θα δούμε αλλα ήδη έχει γράψει το κοντερ 12 ώρες) και έτσι όπως ήταν στημενο δεν νομίζω πως θα μπορούσε να ήταν Open world άντε να ήταν πιο μεγάλες οι περιοχες για εξερεύνηση.
Το Uncharted δεν μπορώ να το φανταστώ open wolrd(τουλάχιστον όπως το ξέρουμε μέχρι τώρα) αλλά έχω μεγάλο ενδιαφέρον να δω πως θα το υλοποιήσουνε(αν και για την ND δεν ανησυχώ)
θα με σταυρώσετε το ξέρω, και ξαναλέω το παιχνίδι είναι έπος στο είδος του, και γι αυτο το παίζω. Πάντως το LOU είναι πολλά πράγματα αλλα δεν είναι σε καμία περίπτωση semi-open.
Δεν ξέρω απο ορολογιες(μιας και δεν πολυασχολουμαι) απλά το λέω εγώ έτσι.Ούτε είναι ομως παιχνιδι σε στενούς διαδρόμους που σε πάει από το ενα σημειο στο άλλο.Quote:
Originally Posted by dlevel
εαν το παιξεις το παιχνιδι σαν Last Of Us ναι ειναι ευκολο το hard, εαν ομως κανεις το λαθος και πας να το παιξεις σαν TPS τοτε ακομα και το Normal ειναι παλουκι.Quote:
Originally Posted by panos08
Απολυτως σεβαστη η γνωμη σου, αλλα ελπιζω οτι η Naughty Dog δεν θα σου κανει το χατιρι. :) Και λογικα δεν θα στο κανει, οχι επειδη δεν υπαρχει περιπτωση ποτε να φτιαξει ενα open world παιχνιδι, αλλα κυριως επειδη η ιστορια -ειδικα μετα το Last of Us - εχει γινει κατευθυντηρια οδος της εταιρειας απο οτι φαινεται. Και αυτο με χαροποιει ιδιαιτερως.Quote:
Originally Posted by dlevel
Στο μονο που θα προβαλω ενσταση στο ποστ σου ειναι σε αυτο που λες οτι εαν θελεις να δεις ιστορια, βλεπεις ταινια οχι βιντεοπαιχνιδι. Αντιλαμβανομαι οτι δεν εχεις τελειωσει το παιχνιδι, ομως ειδικα το The Last of Us , ειδικα αυτο το παιχνιδι με τον τροπο που διαδραματιζονται οι τελευταιες στιγμες του, ειναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να σου προσφερει τα ιδια συναισθηματα μια ταινια. Αδυνατον. Γιατι εκεινη την στιγμη εσυ καλεισαι να κινεις εναν χαρακτηρα ο οποιος κανει οτι κανει. Ειτε συμφωνεις με αυτο ειτε οχι. Και αυτο εχει γινει επιτηδες για να προκαλεσει αυτα τα συναισθηματα, πραγμα που ταινια δεν μπορει να το κανει, διοτι δεν εχεις εσυ τον ελεγχο του χαρακτηρα στην ταινια, ενω στο παιχνιδι πατε πακετο.
Ταυτοχρονα φυσικα, πιστευω οτι λεγοντας κατι τετοιο αδικεις παρα πολλα παιχνιδια που γενικα δεν γινεται να σου προσφερουν το ιδιο σαν ταινιες. Kαι γενικα το σεναριο και η ιστορια πρεπει παντα να ειναι σημαντικο κομματι των παιχνιδιων και οχι απλα να φτιαχνουν διασκεδαστικα sandbox σκηνικα οπου κυριαρχει το mindless fun. Ή τεσπα οχι μονο αυτο.
Anyway, αποψεις. :)
ναι σου είπα είναι έπος το παιχνίδι και καταλαβένω οτι πέρα απο την ιστορία ( πιο πάνω θα δεις που έγραφα οτι στο 1ο 20λεπτι πήγα να βάλω τα κλάματα χαχα ) είναι κ ένα είδος που αρέσει στο εύρη κοινό, είναι mainstream τα 3rdperson πως να το κάνουμε, οπότε όλα καλά, απλά λέω οτι τώρα πια θέλω μια μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στα παιχνίδια που παίζω.
αλλα ναι συμφωνώ δε το είπα σωστά εκεί με τις ταινίες ( καλα όχι οτι και με ταινίες δε μπορείς να έχεις έντονα συνεσθηματα... βάλτε το warrior με ton hardy :S ) και όντως δε το έχω τελείωσει οπότε μη παρεξηγηθώ, ξαναλέω είναι έπος, απλά εξέφρασα μια εντελώς ατομική άποψη ως προς τα παιχνίδια.
Oχι ουτε κι εγω ειπα οτι δεν μπορουν να σε αγγιξουν συναισθηματικα ταινιες, προφανως και μπορουν δεν ηταν αυτο το point μου. Αυτο που λεω ειναι οτι ενα παιχνιδι με καλη ιστορια, δεν σημαινει οτι θα σου προσφερει τα ιδια συναισθηματα το σεναριο αυτο του παιχνιδιου διασκευασμενο σε ταινια. Ειδικα στην περιπτωση του Last of Us, ειναι αδυνατον οι τελευταιες στιγμες να αποτυπωθουν στο πανι αυτουσιες με το ιδιο συναισθηματικο ευρος και αποτελεσμα. Και αυτο διοτι το Last of Us ειναι διαδραστικο και καλεισαι εσυ ο παιχτης να κανεις τις κινησεις αυτες, ειτε συμφωνεις ειτε οχι, ενω σε μια ταινια απλα παρακολουθεις παθητικα αυτο που συμβαινει. Δεν καλεισαι να εκτελεσεις τις κινησεις του χαρακτηρα, απλα τον παρακολουθεις. Δεν μπορω να το πω αλλιως γιατι θα γινει σποιλερ.
Επισης, ενας κοσμος γινεται πολυ πιο πιστευτος οταν ειναι δουλεμενος με τετοια λεπτομερεια οπως ειναι στο LOU, παρα σε ενα χαωδες open world παιχνιδι οπως ειναι το Just Cause για πχ. Ναι στο Just cause κανεις 1 εκατομμυριο πραγματα. Ομως ο κοσμος, οσο μεγαλος και αν ειναι, οσες δραστηριοτητες και αν ειναι μοιαζει απλα χαρτινος, ψευτικος και παντελως "κενος". Μπες σε ενα δωματιο στο Last of Us και η λεπτομερεια ειναι τοσο εξωφρενικη που αν καθεισεις και δεις αυτο το δωματιο εχει να σου πει μια ολοκληρη ιστορια, δεν θα δεις παρομοιο δωματιο σε ολο το παιχνιδι. Οι τυποι εκατσαν και εκαναν το καθε γραφειο σε κτιριο εταιρειας να ειναι διαφορετικα διακοσμημενο και να μην μοιαζει με κανενα.
Θελω να πω οτι αυτο που σε πειθει και που τελικα κανει εναν κοσμο "ζωντανο" δεν ειναι ουτε το μεγεθος του, ουτε η ποικιλια τωνδραστηριοτητων, αλλα κυριως οι λεπτομερειες, οι πιστοι χαρακτηρες και το καλοδουλεμενο lore.
To Uncharted οχι δεν σε κανει να νιωθεις οτι ζεις μεσα σε εναν πραγματικο ρεαλιστικο κοσμο, το LOU ειναι τοσο λεπτομερως δουλεμενο που νιωθεις απλα οτι ειναι πραγματικοτητα. Και ας ειναι επι της ουσιας linear.
Παιδιά άλλο genre τι ένα άλλο το άλλο. Το ένα είναι story driven κ τα τύπου gta στηρίζονται πρώτα σε μεγάλους χάρτες, activities κλπ. Μήλα vs πορτοκάλια.
Αυτο ακριβώς που λεει ο James.Quote:
Originally Posted by james9
Αλλα παιχνίδια.
Οταν συζηταμε για το αν θελουμε τα παιχνιδια μας να εχουν ιστορια ή μας αρκουν οι ταινιες (δεν λεω οτι αυτο ειπε ο φιλος dlevel, απλα προςπαθω να κανω το point του αρχικου μου ποςτ φανερο), θα ελεγα οτι αυτο δεν ειναι θεμα genre, αλλα γενικοτερο που συμπεριλαμβανει τα παντα.
Επαιξα λίγο τώρα και είμαι στο σημειο οπου
Spoiler!
Το παιχνίδι παρολο που το έχω ξαναπαίξει μου μεταφέρει συναισθηματα που κανενα παιχνιδι ή ταινία δεν το έχει καταφέρει...
Το ήξερα οτι θα παρεξηγηθώ και δυστυχώς το ποστ μου έχει να κάνει με εμένα πιο πολύ και το οτι τελευταία "πιέζω" τον εαυτό μου να παίξει κάποια παιχνίδια, και όμως δε μπορώ, και το LOU περίμενα να με κάνει να το πάω σερί που λέμε, δε τα κατάφερα όμως και στη 1-1,5 ώρα το έκλεινα μεχρι και αυτό, ίσως αυτό με χάλασε και πόσταρα έτσι...Quote:
Originally Posted by Valkyre
Με πιάνω να μπορώ να παίζω κάτι full open world παιχνίδια στο PC και να είναι τα μόνα που κάπως με κρατάνε, που και πάλι καμία σχέση με παλιά... στο PS4 το ΣΚ αυτό, που έτυχε και είχα πολύ χρόνο και έλεγα θα τερματίσω το LOU, έλιωσα μετά απο καιρό στο ... Fifa....
Έχω τα άπειρα παιχνίδια και στο Ps3 ιδικά και δε παίζω τίποτα, μόνο το Dragons Dogma με κράτησε και το βρήκα τυχαία πριν κανα δίμηνο και το έλιωσα, ψιλο open world και αυτό.
Οπότε το πρόβλημα είμαι εγω και όχι το LOU χεχε... έχω περιορίσει πολύ το γούστο μου στα Games χωρίς να το θέλω.
Μην νομιζεις, δεν εισαι ο μονος. Το ιδιο συμβαινει και σε εμενα, απλα σε διαφορετικες κατηγοριες παιχνιδιων. Για παραδειγμα αν ενα παιχνιδι δεν με κραταει σαν σεναριο και σαν χαρακτηρες και γενικα ενδιαφερον συμπαν/lore , δεν μπορω να το παιξω ευκολα. Πλεον κι εγω εχω περιορισει αρκετα τα παιχνιδια που πραγματικα μου αρεσουν... Ασε που και η ελλειψη χρονου δεν βοηθαει επισης!Quote:
Originally Posted by dlevel
Ορίστε και η σκηνή που περιγράφω πιο πάνω...
Εννοείται όσοι δεν το έχετε τερματίσει μην το ανοίξετε SPOILER!!
Spoiler!
Κάγκελο η τρίχα εννοείται..
Δεν σε παρεξηγεί κανένας. Ακόμα και να μην σου άρεσε το παιχνίδι καθεαυτό δεν θα ήταν κατακριτέο εννοείται.Quote:
Originally Posted by dlevel
Αυτό που σου συμβαίνει το παθαίνω κι εγώ κατά καιρούς. Ανυπομονώ να πάρω ένα παιχνίδι, το ξεκινάω, παίζω την εισαγωγή/αρχή και μετά το κλείνω για να το "χαρώ" όταν θα έχω πολύ χρόνο και ηρεμία. Όταν έρθει αυτή η ώρα, πολλές φορες δεν έχω όρεξη να το βάλω και ασχολούμαι με άλλα.
Το ονομάζω "short attention span crisis" :p
Καλύτερα άστο στην άκρη και ξέχνα το. Κάποια στιγμή θα το ξαναπιάσεις και θα το πας μέχρι τέλους χωρίς να το σκεφτείς :)