Οι χαρακτηρες πραγματικα κανουν ΟΤΙΝΑΝΑΙ. Υποτιθεται οτι προσπαθουν να εκτελεσουν ενα πολυ πολυπλοκο και συνθετο εγχειρημα και ο ενας πηδιεται στο χρηματοκιβωτιο με ομηρο την οποια ερωτευεται και σκεφτεται να παντρευτει, ο αλλος ειναι κομματια επειδη η γκομενα του του κανει τη δυσκολη, ο αλλος βρηκε την ωρα να βγαλει τα ψυχολογικα του εκει μεσα, η Τοκιο δε ειναι λες και βλεπω καποια anime γκομενα (δηλαδη seriously ποσο πιο κιτς ο τροπος που κραταει το οπλο πισω απο το σβερκο, περνει το υφος "θα σας ***σω ολους τωρα" και βγαινει εξω χυμα...
Και μετα εχουμε τον Καθηγητη... που πραγματικα θεωρω οτι ο σκηνοθετης προσβαλλει την νοημοσυνη του θεατη... Την μια στον παρουσιαζει σαν εναν ανθρωπακο κακομοιρη που δειχνει να ειναι ετοιμος για καρδιακο επισοδειο (οπως στην μαντρα) και την αλλη στον παρουσιαζει ως εναν πολυ ηρεμο, confident και μεθοδικο ανθρωπος (ο οποιος μαλιστα στο τελευταιο επισοδειο μα βγηκε και νιντζα). Παει και αυτος και πηδιεται με την αρχηγο της υποθεσης την ερωτευεται...
Το προβλημα μου ειναι οταν ο σκηνοθετης μου τον παρουσιαζει δηθεν αγχωμενο με την προθεση δηλαδη να πει ο θεατης "ωχ τωρα την πατησε ο Καθηγητης" μονο και μονο για να σου δειξει μετα απο 5 λεπτα οτι ολα τα ειχε υπολογισει και ξαφνικα να αλλαζει απο αγχωμενος και να γινεται σουπερ χαλαρος σε φαση "χαχα σας παιζω στα δαχτυλα μου".
Γιατι αυτο? Υπαρχει η λεγομενη ποιητικη αδεια το ξερω αλλα στην προκειμενη περιπτωση ειναι ποιητικη αηδια... μου θυμιζει Φωσκολικη σκηνοθεσια που εμπαιζει τον θεατη χωρις λογο.
Οι δε σεναριακες ευκολιες πραγματικα με ξεπερνανε... πρεπει να ειχε μονο το τελευταιο επισοδειο που ειδα 5-6 σκηνικα saved by the bell... δεν μπορω να την παρω στα σοβαρα πλεον την σειρα, με κουρασε απειρα.
Ηθελα να ηξερα αυτος ο κανονας "οχι προσωπικες σχεσεις" τι στο διαολο υπηρχε στο σεναριο...δηλαδη ειναι αστειο και πολυ σωστα ειπες θυμιζει Μπεβερλυ Χιλλς κι εμενα κατι τετοιο μου βγαζει.